کتابخانه دولتِی بغداد که دست کم از اواخر عصر هارون تا پاِیان خلافت مأمون فعّال بود. از روزگار منصور عباسِی اندک اندک شکل گرفت و با افزوده شدن چند تألِیف و ترجمه در روزگار مهدِی عباسِی و پس از آن در روزگار هارون عباسِی بطور رسمِی تأسِیس شد

١. تَرسا، واژه‌اِی پُرکاربرد در ادب فارسِی، به معناِی مسِیحِی و نصرانِی، خاصه عابد مسِیحِی است. در سرزمِین‌هاِی اسلامِی، چون مسلمانان با مسِیحِیان آشناِیِی داشتند، در گفتگو از کفر و بِی‌دِینِی، به ترساِیان نِیز اشاره مِی‌کردند. در اشعار فارسِی اشاره شده است که ترساِیان و رهبانان در روم مقِیم‌اند. مولانا جلال الدِین (متوفِی ٦٢٧) نِیز در مثنوِی گفته است که ترسا نزد کشِیش، گناهان ِیک ساله خود را بر مِی‌شمارد تا کشِیش از او در گذرد و عفو کشِیش را عفو خدا مِی‌داند. دهخدا نِیز در لغتنامه مِی‌گوِید: «تَرسا به معنِی ترسنده و بِیم‌برنده و واهمه‌کننده است و به زبان تازِی به عابد نصارِی، راهب مِی‌گوِیند و به زبان پهلوِی در لغت به معنِی ترسنده و خائف از خداست و مجازاً به مسِیحِیان اطلاق شده است؛ چنانکه راهب نِیز در عربِی به همِین معنِی است و در فارسِی ترسکار نِیز به همِین معنِی آمده است. استاد هنِینگ، ترسا را ترجمه از سرِیانِی مِی‌داند. جهودان و ترساِیان نمِی‌دانستند که آن چه چِیزِی بود که مرِیم از آن باردار شد و قدرت خدا را در حقِیقت نشناختند؛ لذا ترساِیان امروز آن شب را بزرگ مِی‌شمارند که عِیسِی در آن شب از آسمان فرود آمد و باز به آسمان رفت و آن شب را عِید مِی‌گِیرند. در فرهنگ جهانگِیرِی آمده است که ترسا طاِیفه‌اِی آتش‌پرست هستند که در دِین حضرت عِیسِیعلِیه‌السلام هستند؛ اما اِین خطا است، زِیرا که ترسا پِیروان حضرت مسِیح را مِی‌گوِیند و به آتش‌پرست، گَبر مِی‌گوِیند. (لغتنامه دهخدا، ذِیل واژه ترسا؛ جلال الدِین محمد بن محمد مولوِی، مثنوِی، ج١، ص١٥٧، چاپ محمد استعلامِی، دفتر پنجم، تهران ١٣٧٠ش؛ دانشنامه جهان اسلام، بنِیاد دائرة المعارف اسلامِی، برگرفته از مقاله «ترسا»، شماره٣٤٥١).