عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٣١ - تشهد، با معرفت به حق

نداشتند، موجوديت خود و يارانش را در پيشگاه خداوند عزيز اين‌گونه نشان داد.

اثنى على الله أحسن الثناء وأحمده على السراء والضراء أحمدك اللهم على أن أكرمتنا بالنبوة وعلمتنا القران وفقهتنا فى الدين وجعلت لنا أسماعا وأبصارا وأفئدة فاجعلنا من الشاكرين‌[١].

خدا را ثنا و سپاس مى‌گويم به نيكوترين و كامل‌ترين سپاس بر تمام خوشى‌ها و هر چه رنج و مصيبت و مشكل در راه رسيدن به لقاى اوست، با تمام وجودم حضرت حق را شكر مى‌گزارم.

بار الها! حمد و ثنا مخصوص به وجود مقدس توست كه ما را به نور نبوت و آشنايى با پيامبر و عمل به دستور او و آگاهى به قرآن و فهم دين گرامى داشتى و براى ما گوش‌ها و چشم‌ها و قلب‌ها براى درك حقايق قراردادى و توفيق عنايت كردى كه تا امشب كه شب پايان زندگى محدود دنيايى ماست از تمام اين وسايل در راه بندگى تو بهره‌مند شويم، پس اى محبوب و معشوق من! همه ما را از گروه بندگان شاكرت به حساب آور.

راستى مست معرفت و شيداى عمل براى محبوب و عاشق وارسته و عارف جان باخته و عالم عامل و آگاه بصير و داناى خبير و پروانه شمع وجود حق، با جان و مال و زن و فرزند و زبان و بيان و فكر در راه معشوق و براى محبوب چه مى‌كند؟

آيا چنين انسانى جز محبوب مى‌بيند و غير معشوق مى‌شناسد و چيزى غير او مى‌طلبد و غير او مى‌گويد و جز راه او مى‌پويد، به حقيقت معشوق قسم است نه، عاشق با همه وجود، همه وجود معشوق را مى‌بيند و مى‌خواهد و بس و جز او از

[١] -الارشاد: ٢/ ٩١؛ روضة الواعظين: ١/ ١٨٣، مجلس فى ذكر مقتل الحسين ٧؛ بحار الأنوار: ٤٤/ ٣٩٢، باب ٣٧.