برابرى را بر اساس اصل كرامت انسان نزد حضرت بارى تعالى معنا ببخشد. خداى سبحان آدميان را ذاتاً مورد تكريم قرار داده و آنان را بر بسيارى از آفريده‌ها برترى داده است و به همين دليل، قانون‌گذار بايد اين كرامت و حيثيت را به‌عنوان يك حق ذاتى و الهى در تعيين راهكارهاى اعمال حاكميت بر مسلمانان به رسميت بشناسند و خود را ملزم به رعايت آن بدانند. چرا كه اين كرامت ذاتى انسان مى‌باشد كه از دميده شدن روح در اين موجود نشأت گرفته است.

با توجه به وجود چنين تفاوت‌هايى در پيش‌فرض‌هاى هستى‌شناسانه و معرفت‌شناسانه ميان اين دو جهان‌بينى، يك انديشمند مسلمان نبايد در اين مغالطه روش‌شناختى گرفتار آيد كه در تحليل‌هاى خود در مورد روابط اجتماعى حاكم بر جامعه اسلامى، از نظريه‌هاى غير بومى براى مسأله‌هاى بومى استفاده كند. در اين صورت ردايى ناراست بر تن واقعيت عينى جامعه اسلامى مى‌دوزد.