مجموعه مقالات دومين همايش مردمسالارى دينى - جمعى از نويسندگان - الصفحة ٧٨
نخست؛ حضور مردم در اين فرآيند حداكثرى است و در نتيجه صعوبت تصويرسازى از سوى تمامى مردم و نه فقط جمع دولتمردان يا نخبگان، مديريت مىشود؛
دوم؛ به دليل مشاركت مردمى، پذيرش و مقبوليت تصاوير ساخته شده بالا مىرود و توسعه و تبليغ تصوير به مراتب آسانتر و كم هزينهتر مىگردد؛
سوم؛ هزينههاى تصويرسازى به دليل مشاركت عمومى، هم كاهش مىيابد و هم توزيع مىگردد.
نتيجه آنكه «تصوير ملى» از ناحيه مردمسالارى دينى تصحيح و تقويت مىگردد. چنان كه امام خمينيرحمةالله عليه در اين باره مىفرمايند:
«مادامى كه [ملت] همراه شما باشند، هيچ آسيبى به شما و كشور نمىرسد ... روزى كه احساس كرديد مىخواهيد فشار به مردم بياوريد، بدانيد كه داريد ديكتاتور مىشويد .... ما بايد به مردم ارزش بدهيم، استقلال دهيم ....»[١]
٤- ٢. مردمسالارى دينى و افزايش ضريب امنيت ملى
از جمله آسيبهاى جدىاى كه امنيت و ثبات را در هر جامعهاى تهديد مىنمايد، شكلگيرى نظامهاى سياسى ورشكسته است. منظور از «ورشكستگى» بهرهمند نبودن نظام سياسى از پشتيبانى ملت در مقام اجراى راهبرد و سياستهايش مىباشد. جوئل ميگدال (
Joel Migdal )
هنگام تعريف چنين نظامهايى از تعابير «ملتهاى قوى و دولتهاى ضعيف» بهره مىگيرد. مطابق تفسير وى افزايش سطح آگاهى و توقع ملتها به ميزانى بيش از آنچه صاحبان قدرت از آن بهرهمند هستند، منجر مىشود تا قدرت نتواند براى ملت «امرى معقول و كارآمد» ارزيابى شود. در نتيجه ملتهاى قوى به مراتب از دولتهاى ضعيفشان، آگاهتر و پيشروتر هستند. نتيجه بروز چنين وضعيتى جز زوال و سستى پشتيبانى از مردمى از نظامهاى سياسى نمىباشد.[٢]
در صورتى كه پديده ورشكستگى در جامعهاى پديد آيد، طبعاًنظام مورد نظر از اين حيث كه ريشههاى حمايتى خود را درون جامعه از دست مىدهد، به نظامى بريده از جامعه
[١] - همان، ج ١٨، صص ٨٤ و ٢٠٤
[٢]
. Migdal, Joel) ٨٨٩١( Strong Societies Weak States, New Jersey, Princeton, P. U. P.