شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧ - ١/ ١ - ٣ ذكر(ياد)، ذو الذكر(يادآور)، ذكرى(يادآورى)، تذكره(ياد كردن)

١٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- در «دعاى جوشن»-: اى كسى كه كتابش براى پرهيزگاران، يادآورى است!

١١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: كتاب خدا، ... يادكردى حكيمانه است.

١٢. امام على عليه السلام: همانا نيكوترين داستان و رساترين پند و سودمندترين يادآورى، كتاب خداوند عز و جل است.

١٣. امام باقر عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند عز و جل: «پس، از اهل ذكر بپرسيد، اگر نمى‌دانيد»-:

ذكر، همان قرآن است.

١٤. تفسير القمّى‌- به نقل از ابو جارود، از امام باقر عليه السلام، در باره اين سخن خداوند عز و جل:

«كسانى كه به ذكر، چون برايشان آمد، كافر شدند»-: مقصود [از ذكر]، قرآن است كه‌ «از پيشِ رويش، باطل به سوى آن نمى‌آيد»، [يعنى‌] نه از جانب تورات، باطل به سوى آن مى‌آيد [و مردود خوانده مى‌شود] و نه از جانب انجيل و زبور، و «نه از پشتِ سرش»، [يعنى‌] پس از آن نيز كتابى نمى‌آيد كه آن را باطل [و نسخ‌] كند.

١٥. امام صادق عليه السلام‌- در باره اين سخن خداوند عز و جل-: «و آن، ذكرى است براى تو و براى قومت، و به زودى [در باره آن‌] پرسيده خواهيد شد»-: [مراد از] ذكر، قرآن است.