شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٢ - الف - آيات قرآنى

شيخ صدوق،[١] فيض كاشانى،[٢] علامه مجلسى،[٣] ابوعبد اللَّه زنجانى،[٤] محمّد جواد بلاغى،[٥] علامه طباطبايى‌[٦] و بسيارى از علماى اهل سنّت،[٧] اين ديدگاه را باور دارند.

طرفداران اين ديدگاه، براى اثبات نزول دفعى، ادلّه و شواهدى آورده‌اند كه مهم‌ترين آنها عبارت اند از:

الف- آيات قرآنى‌

به تصريح برخى آيات، قرآن در شب قدر ماه رمضان نازل شده است. از آنجا كه نزول تدريجى قرآن در شب‌ها و روزهاى ديگر، واقعيتى تاريخى و انكارناپذير است، مراد از نزول ياد شده در اين آيات، بايد غير از نزول تدريجى باشد. ظاهر آيات نيز از نزول كلّ قرآن حكايت دارد، نه بخشى از آن. اين آيات عبارت‌اند از:

يك. آيه ١٨٥ بقره كه در بزرگداشت ماه رمضان اعلام مى‌كند قرآن در اين ماه نازل شده است: «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ‌؛ ماه رمضان كه قرآن در آن فرو فرستاده شده است». افزون بر آنچه گفته شد، گواه ديگر بر مدّعا اين است كه هدف آيه، ذكر خصوصيتى ارزشمند براى ماه رمضان و بزرگداشت اين ماه است. بدين روى بايد نزول همه قرآن (دفعى) مراد باشد؛ زيرا نزول تدريجى آيات و سور قرآن در بسيارى از ماه‌هاى ديگر روى داده و هيچ خصوصيتى براى ماه رمضان ثابت نمى‌كند تا بزرگداشتى براى آن باشد.

[١]. ر. ك: بحار الأنوار: ج ١٨ ص ٢٥٠- ٢٥١.

[٢]. ر. ك: تفسير الصافى: ج ١ ص ٦٤.

[٣]. ر. ك: بحار الأنوار: ج ١٨ ص ٢٥٣- ٢٥٤.

[٤]. ر. ك: تاريخ القرآن، زنجانى: ص ٣٨- ٣٩.

[٥]. آلاء الرحمن فى تفسير القرآن: ج ١ ص ١٦٠.

[٦]. الميزان فى تفسير القرآن: ج ٢ ص ١٥- ١٨.

[٧]. ر. ك: البرهان فى علوم القرآن: ج ١ ص ٢٢٨؛ الإتقان فى علوم القرآن: ج ١ ص ١١٧- ١٢٣؛ روح المعانى: ج ٣٠ ص ١٨٩.