شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢ - قدردانى و سپاس

او، يكسان بهره گرفته شده است.

٢. يكى از آداب مهمّ نقل حديث، چگونگى نسبت دادن آن به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام است. كلينى در الكافى از امام على عليه السلام روايت كرده است:

إذا حَدَّثتُم بِحَديثٍ فَأَسنِدوهُ إلَى الَّذى حَدَّثَكُم؛ فَإِن كانَ حَقّاً فَلَكُم و إن كانَ كَذِباً فَعَلَيهِ.[١]

هنگامى كه حديثى را نقل مى‌كنيد، آن را با ذكر نام روايت‌كننده‌اش نقل كنيد. در اين صورت، اگر [آن حديثْ‌] درست باشد، به سود شماست و اگر دروغ باشد، بر عهده راوى است.

بنا بر اين، براى رعايت احتياط، توصيه اكيد داريم كه كسانى كه مى‌خواهند از اين كتاب يا ساير كتب رِوايى، حديثى براى ديگران نقل كنند، آن را مستقيماً به پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت عليهم السلام نسبت ندهند؛ بلكه حديث را از طريق منبعى كه آن را روايت كرده است، به آنان منسوب نمايند. براى نمونه، نگويند: «پيامبر صلى الله عليه و آله چنين فرمود» يا: «امام عليه السلام چنين فرمود»؛ بلكه بگويند: «فلان كتاب، از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين روايت كرده است» و يا بگويند: «از پيامبر صلى الله عليه و آله چنين روايت شده است».

قدردانى و سپاس‌

لازم مى‌دانم از همه فضلا، پژوهشگران و عزيزانى كه در تنظيم، تحقيق، تدوين، ويرايش و آماده‌سازى اين اثر سهيم هستند، بويژه پژوهشگر ارجمند حجة الاسلام و المسلمين جناب آقاى اصغر هادوى كاشانى كه در آغاز تدوين آن در جمع‌آورى متن اوليه مرا يارى داد و نيز فاضل گران‌قدر حجة الاسلام و المسلمين جناب آقاى محمّد احسانى‌فر كه ادامه كار را به عهده گرفت و نيز از همه فضلا و پژوهشگرانى كه در نگارش تحليل‌ها همكارى داشته‌اند، و همچنين برادران فاضل و ارجمند

[١]. الكافى: ج ١ ص ٥٢ ح ٧، بحار الأنوار: ج ٢ ص ١٦١ ح ١٥.