حركتشان را در منازل و راه‌هايى كه بايد بپيمايند، تعيين نمود تا با حركت آنها، شب و روز را از هم جدا سازد و شمار سال‌ها و حساب كارها و اندازه‌ها، دانسته گردد. سپس در فضاى آن، فلك (مدار ستارگان) خود را معلّق ساخت و زينت‌هايش را به آن آويخت:

ستارگانى نهان، چونان مرواريدِ سپيد، و اخترانى همانند چراغِ تابان؛ و شنود كنندگان (شياطينى كه دزدانه به وحى، گوش مى‌سپارند) را با شهاب‌هاى سوزانش، هدف قرار داد و جاى ستارگانِ ثابت و مسير ستارگانِ سيّار آن را، و فرود و فراز شدن (غروب و طلوع)، و سعد و نحس هر يك را به تسخير خويش در آورد.

٢٦٩. امام على عليه السلام‌- از سخنان ايشان در باره توحيد و آفرينش آسمان‌ها-: از نشانه‌هاى آفرينش او، آفريدن آسمان‌هاست كه بى هيچ ستونى، استوارند و بى هيچ تكيه‌گاهى، بر پا. او آسمان‌ها را خوانْد و آنها، فرمان‌پذيرانه و اقراركنان، بى هيچ درنگ و كُندى، اجابتش كردند. اگر اقرار آنها بر خداوندىِ او و اعتراف آنها به طاعت و بندگى‌اش نبود، بى گمان، آنها را جايگاه عرش خويش و مكان فرشتگانش و محلّ بالا بردن گفتارهاى نيكو و كردارهاى شايسته بندگانش، قرار نمى‌داد. ستارگان آسمان‌ها را نشانه‌هايى گردانيد تا افراد سرگردانِ در آمد و شدِ راه‌هاى زمين، به وسيله آنها، مسير خويش را بيابند. پرده‌هاى شب تار، پرتو نورِ آنها را نپوشانده است و رداهاى سياه شب‌هاى تاريك، توانايى محو كردن نورافشانى ماه در آسمان‌ها را ندارند.

٢٧٠. امام على عليه السلام: سپاس، خدايى را كه ... مخلوقات را آفريد، نه از روى اصلى، و آنها را ايجاد كرد، نه بر اساس نمونه‌اى [قبلى‌]، و بندگان را مقهور [خويش‌] كرد، بدون داشتن ياورانى، و آسمان را بدون ستونى بر افراشت، و زمين را بدون پايه‌اى در هوا گسترانْد.

٢٧١. الكافى‌- به نقل از محمّد بن عطيّه-: مردى از عالمان شام، نزد امام باقر عليه السلام آمد و گفت: اى ابو جعفر! آمده‌ام تا از تو سؤالى را بپرسم كه تا كنون، كسى را نيافته‌ام كه پاسخ آن را به من بدهد. من اين سؤال را از سه گروه پرسيده‌ام و هر يك، پاسخى متفاوت با ديگرى به من داده است.