شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٧ - و - پيدايش گيتى

«بگو: آيا اين شماييد كه واقعاً به آن كسى كه زمين را در دو هنگام آفريد، كفر مى‌ورزيد و براى او همتايانى قرار مى‌دهيد؟ اين است پروردگار جهانيان».

«آيا آفرينش شما دشوارتر است، يا آسمانى كه [او] آن را بر پا كرده است؟ سقفش را بر افراشت و آن را [به اندازه معيّن‌] درست كرد، و شَبَش را تيره و روزش را آشكار گردانيد.

پس از آن، زمين را با غلتانيدن گسترد، آبش و چراگاهش را از آن، بيرون آورد و كوه‌ها را لنگر آن گردانيد».

حديث‌

٢٦٧. امام على عليه السلام‌- از سخنان ايشان در وصف آفرينش جهان-: سپس خداوند سبحان، فضاهاى شكافته و كرانه‌هاى گشوده و فضاهاى خالى ميان آسمان و زمين را ايجاد كرد و در آنها، آبى با امواجى متلاطم و انبوه و متراكم، روان ساخت و آن آب را بر پشت بادِ توفنده و سختْ كوبنده، بر نشانْد، و به باد، فرمان داد تا آب را [از هر سو] باز گردانَد، و آن را بر سركشىِ آب، مسلّط ساخت و آن باد را با آب، هم‌مرز قرار داد. هوا (فضا) از زير آنها شكافته شد و آب، از بالايش موج مى‌زد.

سپس خداوند پاك، بادى [ديگر] آفريد و وزيدن آن را سِتَروَن قرار داد و آن باد را روزگارانى دراز، در جايش، در وزيدن نگه داشت و جريان آن را تند و توفنده ساخت و خاستگاهش را دشت‌ها قرار داد. سپس به آن باد، فرمان داد تا آب انبوه و انباشته را بر هم زند و موج درياها را بر انگيزانَد. پس، آن باد، آب را چونان جنبانيدن مَشك، به تكان در آورد، و با همان شدّت كه در فضا مى‌وزيد، آب را به حركت در آورد. ابتداى آن را به انتهايش، و ساكن آن را به سوى آب‌هاى خروشان پيوست، تا آن كه آب، ارتفاع گرفت و امواج بلند آب، كف بر آورد و آن كف را در