شناخت نامه قرآن بر پايه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥ - ١/ ١ - ٣ ذكر(ياد)، ذو الذكر(يادآور)، ذكرى(يادآورى)، تذكره(ياد كردن)

« [قرآن، مايه‌] بينش و يادآورى است براى هر بنده بازگشت كننده».

«آن نيست، جز يادآورى براى مردمان».

«كتابى است كه به سوى تو فرو فرستاده شده است. پس نبايد در سينه تو از ناحيه آن، تنگى‌اى باشد، تا به وسيله آن، هشدار دهى، و براى مؤمنان، يادآورى باشد».

«آيا ايشان را بس نيست كه اين كتاب را كه براى آنان خوانده مى‌شود، بر تو فرو فرستاديم؟

همانا در آن، براى مردمى كه ايمان دارند، رحمت و يادكردى است».

«چنين نيست [كه مى‌گويند] اين [كتاب‌]، يادآورى است».

«و آن براى پرهيزگاران، يادآورى است».

«قطعاً اين [آيات‌]، يك يادآورى است. پس هر كه مى‌خواهد، به سوى پروردگار خويش، راهى در پيش گيرد».

«ما قرآن را بر تو فرو نفرستاديم تا به رنج بيفتى، جز آن كه يادآورى است براى هر كه مى‌ترسد».

حديث‌

٩. امام على عليه السلام‌- در يكى از سخنرانى‌هاى ايشان-: خداوند عز و جل فرستاده‌اى از خودتان را كه بر او دشوار است شما در رنج بيفتيد و به [هدايت و اصلاح‌] شما، حريص بوده و نسبت به مؤمنان، دلسوز و مهربان است، به سوى شما فرستاد. و بر او كتابى استوار فرو فرستاد كه‌ «باطل، نه از پيشِ روى آن و نه از پشت سرش، به سوى آن نمى‌آيد؛ فرو فرستاده از جانب خدايى فرزانه و ستودنى»؛ قرآنى عربى، بى هيچ كژى تا به هر كه زنده است، هشدار دهد و گفتار [خدا] در باره كافران، محقّق گردد ....

و خداوند عز و جل وعده [هايش‌] را به شما رسانْد و سخن را برايتان بيان فرمود، و سنّت (راه و رسم زندگى سعادتمندانه) را به شما آموخت و راه‌هاى روشن را به شما نمود تا بيمارى [هاى روحى و اخلاقى‌] را بزُدايد، و به ذكر [خدا] تشويق كرد و راه نجات را [به شما] نشان داد.