امام عليه السلام [در ادامه‌] فرمود: «و امّا سخن او كه: «آيا براى او، همنامى مى‌شناسى؟»، معنايش اين است كه: آيا كسى جز خداوند- تبارك و تعالى- را مى‌شناسى كه نامش" اللَّه" باشد؟

پس زنهار كه قرآن را به رأى خويش، تفسير كنى، تا اين كه آن را از عالمان [به قرآن‌] در يابى؛ زيرا چه بسا تنزيلى كه [در ظاهر] به كلام بشر مى‌مانَد، در حالى كه كلام خداست و تأويل آن، به كلام بشر نمى‌مانَد. همان گونه كه هيچ يك از آفريدگانش، شبيه او نيستند، فعل خداوند- تبارك و تعالى- نيز به هيچ يك از افعال بشر نمى‌مانَد، و هيچ چيزى از كلام او، به كلام بشر، شباهت ندارد. كلام خداوند- تبارك و تعالى- صفت اوست، در حالى كه كلام افراد بشر، فعل آنهاست. بنا بر اين، كلام خدا را به كلام بشر، مانند مكن، كه هلاك و گم‌راه مى‌شوى».

آن مرد گفت: آسوده‌ام نمودى. خدا، آسوده‌ات كند! و گِره از كارم گشودى، خدا، به تو پاداش بسيار دهد، اى امير مؤمنان!

امام عليه السلام [در ادامه‌] فرمود: «و امّا سخن او كه: «و هموزن ذرّه‌اى، نه در زمين و نه در آسمان، از پروردگار تو پنهان نيست»، آرى، به راستى هيچ چيزى از پروردگار ما پنهان نيست.

چگونه كسى كه موجودات را آفريده است، نمى‌داند كه چه آفريده، در حالى كه آفريدگارى داناست؟!

و امّا سخن او كه: «روز قيامت، به ايشان نظر نمى‌افكند»، يعنى خيرى به ايشان نمى‌رساند. عرب مى‌گويند:" به خدا سوگند، فلانى به ما نظر نمى‌كند" و مقصودشان اين است كه از او به ما خيرى نمى‌رسد. اين نظر، در اين جا، از جانب خداوند متعال به آفريدگان اوست و نظر او به ايشان، رحمت او به آنهاست.

و امّا سخن او كه: «هرگز! در آن روز، ايشان از پروردگارشان سخت در پرده اند»، يعنى در روز قيامت، از پاداش پروردگارشان، در پرده [و محروم‌] اند».

آن مرد گفت: آسوده‌ام نمودى. خدا، آسوده‌ات كند! و گِره از كارم گشودى. خدا، به تو پاداش بسيار دهد!

امام عليه السلام [در ادامه‌] فرمود: «و امّا سخن او كه: «آيا از آن كس كه در آسمان است، ايمن شده‌ايد كه شما را در زمين فرو بَرَد، پس به ناگاه [زمين‌] به تپيدن افتد؟» و سخن او كه: «او در آسمان‌ها و زمين، خداست» و سخن او كه: « [خداى‌] رحمان، بر عرش قرار گرفت» و سخن او كه: «و هر كجا باشيد، او با شماست» و سخن او كه: «و ما از شاه‌رگ [او] به او نزديك‌تريم»،