قاعده عقلانى «ما لا يدرك كلّه، لا يترك كلّه؛ آنچه نمى‌توان به همه‌اش رسيد، همه‌اش رها نمى‌شود»، خوب است كه در اين جا هم به سزاى اعمالشان برسند و بخشى از مجازات خود را دريابند. بنا بر اين، جا دارد كه به هنگام برپايى دولت عدل مهدوى عليه السلام، بهترين‌ها و بدترين‌ها باز گردند تا خوبان از بدان، انتقام كشند و در اقامه عدالت، مشاركت كنند و سينه‌هايشان را از داغ ظلم، شفا دهند[١] و عزّت يابند و ايّام دولت حق را ببينند و از آن بهره‌مند گردند.

٢. تقويت اميد و آمادگى منتظران. فايده ديگر اعتقاد به رجعت، ايجاد اميد و حركت در جمع مؤمنان براى آماده‌سازى خود است. اگر مؤمنان خالص، امكان درك زمان دولت موعود حق را پيدا كنند، همين، مردمان را تشويق مى‌كند كه خود را مصداق چنان مؤمنانى بگردانند. همچنين اميدشان افزوده مى‌گردد و مى‌دانند زحماتى كه مى‌كشند، در دنيا نيز ثمر خواهد داد.

٣. ايجاد فرصت عمل براى شمارى از نيكان. اولياى خدا و پيامبرانى كه در زندگى خود، توفيق كامل يارى و نصرت حق را نيافتند و مردم، آنها را تنها گذاشتند و نتوانستند ظرفيت‌هاى وجودى خود را آن چنان كه مى‌توانستند، متحقّق كنند، اينك اين امكان را مى‌يابند كه به آن ظرفيت‌ها تحقّق بخشند و به كمال لايق خويش دست يابند. از اين ره‌گذر، مردم جهان نيز بهره‌مند مى‌شوند. مؤمنان طراز اوّل نيز چنين حكمى دارند. آنان كه ظرفيت‌هاى بيشترى براى عمل در راه حق داشته‌اند، امّا به دليل عمل سران كفر و نفاق، از راه باز مانده‌اند، جا دارد كه دوباره به زندگى باز گردند تا ضمن نصرت دولت حق، خود به مراتبى برتر در سير إلى اللَّه دست يابند.

[١]. اين موضوع در احاديث متعدّدى بيان شده است، از جمله در حديثى از امام رضا عليه السلام كه فرمود:« وَ تَوَدُّ النَّاسُ‌لَو كَانُوا أَحيَاءً وَ يَشفِى اللَّهُ صُدُورَ قَومٍ مُؤمِنِينَ؛ دوست داشتند كه شايد در آن وقت زنده مى‌بودند، فرا مى‌رسد، و خداوند، سينه‌هاى مردم باايمان را شفا مى‌دهد».( الغيبة، طوسى: ص ٤٤٠ ح ٤٣١، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٩٠ ح ٢٨).