دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٣ - ٤/ ١١ گرد هم آمدن يكباره و بدون قرار قبلى ياران امام عليه السلام در مكه

تا فلان بلا و گرفتارى پيش آيد. سپس [لشكر خشم‌] از هر قبيله مانند ابرهاى پاييزى گرد هم مى‌آيند؛ پراكنده و يكى دو تايى يا سه و چهارتايى و پنج و شش و هفت و هشت و نُه و ده [نفرى‌]».[١]

١٦٢٢. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از مفضّل بن عمر-: امام صادق عليه السلام فرمود: «هنگامى كه به امام [مهدى عليه السلام‌] اذن داده مى‌شود خداوند، را با نام عبرى‌اش مى‌خواند و سيصد و سيزده ياورش مانند ابرهاى پاييزى به گِردش فرا هم مى‌آيند و آنان پرچمداران او هستند. برخى از آنها شب از بسترشان ناپديد مى‌شوند و صبح در مكّه هستند و يكى از آنها روز ديده مى‌شود كه ميان ابرها سير مى‌كند و نام او و نام پدرش و هويت و تبارش شناخته شده است».

گفتم: فدايت شوم! كدام يك ايمانش بيشتر است؟

فرمود: «كسى كه روز، ميان ابرها سير مى‌كند و آنان، ناپديد شدگان اند و اين آيه در باره آنها نازل شده است: «هر كجا باشيد، خداوند، همه شما را [گرد] مى‌آورد»».[٢]

١٦٢٣. الغيبة، نعمانى- با سندش به نقل از محمّد بن مسلم-: امام باقر عليه السلام در باره سخن خداى متعال: «آيا كسى كه به درمانده، چون او را بخواند، پاسخ مى‌دهد [خداى حقيقى است‌]؟» فرمود: «در باره قائم عليه السلام نازل شده است و جبرئيل به صورت پرنده‌اى سفيد بر ناودان كعبه مى‌نشيند و نخستين آفريده خداست كه با او بيعت مى‌كند و سپس سيصد و سيزده نفر با او بيعت مى‌كنند. پس هر كه به راه افتاده باشد، در آن ساعت مى‌رسد و هر كس راه نيفتاده باشد، از بسترش ناپديد مى‌شود و اين، همان‌

[١]. الغيبة، نعمانى: ص ٣١٢ ح ٢، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٢٤٧ ح ١٢٩. نيز، ر. ك: الغيبة، نعمانى: ص ٣١١ ح ١.

[٢]. الغيبة، نعمانى: ص ٣١٢ ح ٣، تفسير العيّاشى: ج ١ ص ٦٧ ح ١١٨، كمال الدين: ص ٦٧٢ ح ٢٤( با عبارت مشابه)، بحار الأنوار: ج ٥٢ ص ٣٦٨ ح ١٥٣.