نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٩٧ - ٤٥٤ - امام عليه السّلام (در آزمايش بندگان) فرموده است

و قد مضى هذا المعنى فیما تقدم بروایة تخالف هذه الألفاظ.

٤٥١ - امام عليه السّلام (در اعتماد نداشتن بتدبير و پايان بينى) فرموده است‌

(١) قضاء و قدر الهىّ بر حسابگرى (بنده چيزى را براى خود) پيشى مى‌گيرد بطوريكه (گاهى) آفت و تباهى در تدبير و پايان بينى مى‌باشد (پس نبايد شخص دست از توكّل برداشته بتدبير و انديشه خود اطمينان نمايد. سيّد رضىّ «عليه الرّحمة» فرمايد:) اين معنى پيش از اين (در فرمايش شانزدهم) به روايتى كه الفاظ آن با اين الفاظ تفاوت دارد گذشت.

٤٥٢ وَ قَالَ عليه السلام الْحِلْمُ وَ الْأَنَاةُ تَوْأَمَانِ يُنْتِجُهُمَا عُلُوُّ الْهِمَّةِ.

٤٥٢ - امام عليه السّلام (در بردبارى و شتاب نكردن) فرموده است‌

(١) حلم و تأنّى دو فرزند يك شكمند كه آنها را بلندى همّت و اراده پا برجا مى‌زايد (بردبارى و شتاب نكردن در يك درجه و يك پايه هستند، زيرا همانطور كه شخص بلند همّت زود بخشم نيامده حلم مى‌ورزد همچنين در كارها شتاب ننموده پايان را مى‌نگرد).

۴۵۳ وَ قَالَ عليه السلام الْغَيْبَةُ جُهْدُ الْعَاجِزِ.

٤٥٣ (٣٤٥٣)- امام عليه السّلام (در نكوهش غيبت) فرموده است‌

(١) غيبت و سخن گفتن پشت سر گوشش ناتوان است (تنها وسيله‌اى كه شخص ناتوان مى‌تواند بآن از دشمن انتقام كشد يا بر كسى حسد و رشك برد بد گوئى پشت سر او است).

۴۵۴ وَ قَالَ عليه السلام رُبَّ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِيهِ.

٤٥٤ - امام عليه السّلام (در آزمايش بندگان) فرموده است‌

(١) چه بسا كسى بسبب گفتار نيك (مردم) در باره او در فتنه و سختى افتاده (ترجمه و شرح اين جمله در فرمايش يك صد و دوازدهم گذشت).