نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٤٨ - ٣٣٨ - امام عليه السّلام (در باره آبرو) فرموده است

٣٣٦ - امام عليه السّلام (در ترغيب به دورى از دنيا) فرموده است‌

(١) اى گروه مردم، از خدا بترسيد (بدنيا و كالاى آن دل مبنديد) چه بسا كسيكه اميد دارد به چيزى كه بآن نمى‌رسد، و مى‌سازد ساختمانى را كه در آن ساكن نمى‌گردد، و گرد مى‌آورد دارائى كه بزودى آنرا رها ميكند، و شايد آنرا از (راه) نادرستى گرد آورده، و از حقّ جلوگيرى نموده (يعنى) از راه حرام بآن رسيده، و بسبب آن زير بار گناهان رفته، ٢- پس (در قيامت) با بار گران آن باز مى‌گردد و در پيشگاه پروردگارش (هنگام حساب و وارسى) با حسرت و اندوه بيايد و (چنين كس چنانكه در قرآن كريم س ٢٢ ى ١١ است: خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ‌ يعنى) در دنيا و آخرت زيانكار است (امّا زيان دنيايى او آنست كه هنوز بهره‌اى نبرده مرگ او را ربوده و زيان اخروىّ او آنكه در دنيا كارى نكرده كه بر اثر آن نيكبختى جاويد بهره او گردد) و زيان او زيانى است كه (بر همه) آشكار مى‌باشد.

۳۳۷وَ قَالَ عليه السلام مِنَ الْعِصْمَةِ تَعَذُّرُ الْمَعَاصِي.

٣٣٧ - امام عليه السّلام (در باره بازماندگان از گناهان) فرموده است‌

(١) از (اسباب) پاكدامنى دست نيافتن است بر (انجام) گناهان (زيرا چون شخص به معصيتى دست نيافت ناچار از آن به سلامت ماند و كم كم گناه نكردن ملكه او گشته در نفسش رسوخ نمايد و مراد از عصمت و پاكدامنى هم همان ملكه است).

۳۳۸وَ قَالَ عليه السلام مَاءُ وَجْهِكَ جَامِدٌ يُقْطِرُهُ السُّؤَالُ فَانْظُرْ عِنْدَ مَنْ تُقْطِرُهُ.

٣٣٨ - امام عليه السّلام (در باره آبرو) فرموده است‌

(١) آبروى تو بسته است (محفوظ مى‌باشد)