مَبْلُوَّةٌ وَ «كُلُّ نَفْسٍ بِمٰا كَسَبَتْ رَهِينَةٌ)» وَ النَّاسُ مَنْقُوصُونَ مَدْخُولُونَ إِلاَّ مَنْ عَصَمَ اللَّهُ سَائِلُهُمْ مُتَعَنِّتٌ وَ مُجِيبُهُمْ مُتَكَلِّفٌ يَكَادُ أَفْضَلُهُمْ رَأْياً يَرُدُّهُ عَنْ فَضْلِ رَأْيِهِ الرِّضَى وَ السُّخْطُ وَ يَكَادُ أَصْلَبُهُمْ عُوداً تَنْكَؤُهُ اللَّحْظَةُ وَ تَسْتَحِيلُهُ الْكَلِمَةُ الْوَاحِدَةُ.

٥٣٣ - امام عليه السّلام (در ترغيب به شايسته و دورى از ناپسنديده) فرموده است‌

(١) گفتارها نگاه‌دارى شده (فرشتگان آنها را بر صفحه اعمال ضبط مى‌نمايند چنانكه در قرآن كريم س ٥٠ ى ١٨ مى‌فرمايد:

ما يَلْفِظُ مِنْ قَوْلٍ إِلَّا لَدَيْهِ رَقِيبٌ عَتِيدٌ يعنى سخنى از دهان بيرون نيافكند جز آنكه نزد آن «يا نزد گوينده» رقيب عتيد يعنى نگهبان آماده «دو فرشته مأمور نگارش اعمال خير و شرّ» مى‌باشد) و رازهاى پنهان هويدا گرديده (چنانكه در قرآن كريم س ٨٦ ى ٩ مى‌فرمايد: يَوْمَ تُبْلَى السَّرائِرُ يعنى روزى كه رازهاى پنهان آشكار گردد) و (در س ٧٤ ى ٣٨ مى‌فرمايد: كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ يعنى) هر كس گرو و پاى بند كرده خود مى‌باشد (به جزاى آن مى‌رسد) ٢- و مردم (از رشد) ناقصند و (از عقل) معيوب مگر آنرا كه خدا حفظ كند (از نقص و عيب آراسته‌اش گرداند، زيرا) پرسش كننده ايشان مى‌خواهد شخص را برنج انداخته آزار دهد، و پاسخ دهنده آنها (چون مى‌خواهد از هيچ پاسخى باز نماند) رنج را بخود هموار مى‌نمايد، ٣- آنكه انديشه‌اش از ايشان درستتر است زود خوشنودى و خشم او را از انديشه نيكويش بر مى‌گرداند (اگر از كسى يا مطلبى خوشنود گشته يا بخشم آيد انديشه نيكويش را بكار نيندازد و از عيب آنچه از آن خوشنود شده چشم بپوشد و در آنچه از آن بخشم آمده عيب گيرد) و آنكه خردمنديش از آنها استوارتر است زود يك نگاه كردن به گوشه چشم او را زيان رساند (بر خلاف دستور عقل رفتار نموده ارجمنديش را از دست مى‌دهد) و يك كلمه او را از حالى بحال ديگر مى‌گرداند (بر اثر گفتارى بخشم آمده كار ناشايسته ميكند).

۳۳۶وَ قَالَ عليه السلام مَعَاشِرَ النَّاسِ اتَّقُوا اللَّهَ فَكَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ مَا لاَ يَبْلُغُهُ وَ بَانٍ مَا لاَ يَسْكُنُهُ وَ جَامِعٍ مَا سَوْفَ يَتْرُكُه