نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١٢٣١ - ٢٩٤ - امام عليه السّلام (در ترغيب بدعاء) فرموده است

يَرَوْنَهُ فَقَالَ كَمَا يَرْزُقُهُمْ وَ لاَ يَرَوْنَهُ.

٢٩٢ - از امام عليه السّلام پرسيدند: چگونه خدا (در روز رستخيز) از مخلوق با بسيارى ايشان حساب و باز پرسى مى‌نمايد؟

آن حضرت (در باره توانائى خدا بهمه چيز) فرمود(١) همانطورى كه آنها را با بسياريشان روزى مى‌دهد، پرسيدند چگونه از آنان باز پرسى ميكند و آنها او را نمى‌بينند؟ فرمود: ٢- همانطور كه ايشان را روزى مى‌دهد و او را نمى‌بينند (پس جاى شگفت نيست، زيرا همانطور كه تو مى‌بينى كه خدا همه بندگانش را روزى مى‌دهد بدون آنكه او را ببينند همانطور توانا است كه از آنها باز پرسى نمايد).

۲۹۳وَ قَالَ عليه السلام رَسُولُكَ تَرْجُمَانُ عَقْلِكَ وَ كِتَابُكَ أَبْلَغُ مَا يَنْطِقُ عَنْكَ.

٢٩٣ - امام عليه السّلام (در باره پيام فرستادن) فرموده است‌

(١) پيامبر تو (براى ديگرى) عقل ترا بيان ميكند (پس بايد زيرك و دانا باشد تا بتواند مراد ترا با الفاظ شيرين و سخن رسا بفهماند) ٢- و نامه تو رساتر چيزى است كه از جانبت سخن مى‌گويد (مانند زبان تو است و چون پيام برنده نيست كه شايد كم و زيادة بگويد و باعث گرفتارى و تباهى گردد).

۲۹۴وَ قَالَ عليه السلام مَا الْمُبْتَلَى الَّذِي قَدِ اشْتَدَّ بِهِ الْبَلاَءُ بِأَحْوَجَ إِلَى الدُّعَاءِ مِنَ الْمُعَافَى الَّذِي لاَ يَأْمَنُ الْبَلاَءَ.

٢٩٤ - امام عليه السّلام (در ترغيب بدعاء) فرموده است‌

(١) گرفتارى كه اندوه و درد باو سخت گرفته است نيازمندتر بدعاء نيست از تندرستى كه از بلاء و درد در امان نمى‌باشد (بلكه هر دو بدعاء و درخواست از خدا نيازمندند: او براى بهبودى يافتن و اين براى دوام تندرستى).

۲۹۵وَ قَالَ عليه السلام النَّاسُ أَبْنَاءُ الدُّنْيَا وَ لاَ يُلاَمُ الرَّجُلُ عَلَى حُبِّ أُمِّهِ.