نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٩٩ - ٢٤٧ (- امام عليه السّلام (در نكوهش تند خوئى) فرموده است

٢٤٥ - امام عليه السّلام (در باره روش سوگند دادن به ستمگر) مى‌فرمود

(١) ستمگر (دروغگو) را هرگاه بخواهيد سوگند خورد سوگند دهيد باينكه بيزار است از جنبش و توانائى خدا (اگر در اين امر دروغ بگويد) زيرا اگر باين سخن دروغ سوگند ياد كند زود بكيفر (دروغش) مى‌رسد، ٢- و اگر سوگند ياد نمايد به خدائى كه جز او خدائى نيست (كه دروغ نمى‌گويم، در كيفرش) تعجيل و شتاب نمى‌شود، براى اينكه خداوند سبحان را به يگانگى ياد كرده است (كه با دروغ گفتن منافات ندارد. شارح بحرانىّ «رحمه اللّه» در اينجا مى‌نويسد: روايت شده است كه سخن چينى نزد منصور آمده در باره حضرت صادق عليه السّلام سخن چينى نمود، منصور آن حضرت را خواست و گفت: فلانى از حضرتت چنين و چنان خبر آورده، حضرت فرمود: آن سخنان از من نيست، سخن چين زير بار نرفت و گفت: جز اين نيست كه آن سخنان را حضرت فرموده است، امام صادق عليه السّلام او را سوگند داد به بيزارى جستن از جنبش و توانائى خدا اگر دروغگو باشد، پس سخن چين سوگند ياد نمود و سخنش بپايان نرسيد كه بدرد فالج «از كار افتادن نيمى از بدن» گرفتار شد كه پاهاى خود را مانند پاره گوشتى بزمين مى‌كشيد).

۲۴۶ وَ قَالَ عليه السلام يَا ابْنَ آدَمَ كُنْ وَصِيَّ نَفْسِكَ وَ اعْمَلْ فِى مَالِكَ مَا تُؤْثِرُ أَنْ يُعْمَلَ فِيهِ مِنْ بَعْدِكَ.

٢٤٦ - امام عليه السّلام (در ترغيب به انفاق) فرموده است‌

(١) اى فرزند آدم، تو خود وصىّ خويش باش، و (پيش از مرگ) از مال و دارائيت بده آنچه را كه مى‌خواهى كه پس از (مردن) تو بدهند (زيرا تو از هر كس بخود دلسوزترى).

۲۴۷ وَ قَالَ عليه السلام الْحِدَّةُ ضَرْبٌ مِنَ الْجُنُونِ لِأَن صَاحِبَهَا يَنْدَمُ فَإِنْ لَمْ يَنْدَمْ فَجُنُونُهُ مُسْتَحْكَمٌ.

٢٤٧ (- امام عليه السّلام (در نكوهش تند خوئى) فرموده است‌

(١) تندخويى نوعى از ديوانگى است،