نهج البلاغه - فيض الاسلام اصفهانى، على نقى - الصفحة ١١٦٥ - ١٥٢ - امام عليه السّلام (در باره مشورت) فرموده است

١٤٩ (- امام عليه السّلام (در پند و اندرز) فرموده است‌

(١) بشما بينائى داده‌اند اگر چشم بگشائيد، و راه نموده‌اند اگر راه بيابيد، و شنوايى بخشيده‌اند اگر بشنويد.

۱۵۰ وَ قَالَ عليه السلام عَاتِبْ أَخَاكَ بِالْإِحْسَانِ إِلَيْهِ وَ ارْدُدْ شَرَّهُ بِالْإِنْعَامِ عَلَيْهِ.

١٥٠ - امام عليه السّلام (در باره نيكى) فرموده است‌

(١) برادر (دوست) خود را با نيكى سرزنش كن (بجاى سرزنش باو نيكى نما تا شرمنده شود چون شرمندگى از هر سرزنش اثرش بيشتر است) و بدى او را با بخشش بر او بر طرف گردان (زيرا بخشش موجب دوستى است و بدى در برابر بدى سبب زياده كردن دشمنى، در قرآن كريم س ٢٣ ى ٩٦ مى‌فرمايد: ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ السَّيِّئَةَ يعنى آزار و بدى «امّت» را بآنچه نيكوتر است دفع كن).

۱۵۱ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهْمَةِ فَلاَ يَلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ.

١٥١ - امام عليه السّلام (در پرهيز از جاهاى تهمت) فرموده است‌

(١) هر كه به جاهاى تهمت و بدگمانى برود بد گمان بخود را نبايد سرزنش نمايد (زيرا خود سبب شده كه باو گمان بد برند).

۱۵۲ وَ قَالَ عليه السلام مَنْ مَلَكَ اسْتَأْثَرَ وَ مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا.

١٥٢ - امام عليه السّلام (در باره مشورت) فرموده است‌

(١) هر كه (بر چيزى) دست يافت خود رأى ميشود (به رأى و انديشه ديگران بى‌اعتنا گردد) (٣١٦١) ٢- و هر كه خود رأيى نمود (در كار مشورت نكرد) تباه گشت، ٣- و هر كه با مردان (با تجربه) شور نمايد با خردهاشان شركت‌