یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٦١ - نهج البلاغه - سلوک و عبادت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٦١

معارف الهی، از جنبه ادبی و تخیلی محض و از جنبه زیبایی و لطف در حد اعلای حسن است.

در نهج البلاغه این مطالب (منهای جنبههای تصنعی) هم از جنبه واقعی و معنوی و هم از جنبه ادبی و تخیلی فوق العاده جالب توجه است، یعنی اگر تنها از جنبه نازکی خیال و اوج اندیشه و لطافت فکر در نظر بگیریم باز جالب توجه است.

٣. رجوع شود به ورقههای یادداشت عبادت.

نهج البلاغه - سلوک و عبادت

١. خطبه ١٩٠ (القاصعه، ص ٣٦):

فلسفه اخلاقی عبادت:

فاللَّه اللَّه فی عاجل البغی و آجل وخامة الظلم و سوء عاقبة الکبر، فانها مصیدة ابلیس العظمی و مکیدته الکبری التی تساور قلوب الرجال مساورة السموم القاتلة، فما تکدی ابداً و لا تشوی احداً، لا عالماً لعلمه و لا مقلًا فی طمره.

و عن ذلک ما حرس اللَّه عباده المؤمنین بالصلوات و الزکوات و مجاهدة الصیام فی الایام المفروضات تسکیناً لاطرافهم و تخشیعاً لابصارهم و تذلیلًا لنفوسهم و تخفیضاً لقلوبهم و اذهاباً للخیلاء عنهم، لما فی ذلک من تعفیر عتاق الوجوه بالتراب تواضعاً و التصاق کرائم الجوارح بالارض تصاغراً و لحقوق البطون بالمتون من الصیام تذللًا مع ما فی الزکوة من صرف ثمرات الارض و غیر ذلک الی اهل المسکنة و الفقر.

٢. خطبه ١٩١ (خطبه همّام):

شب عابدان:

عظم الخالق فی انفسهم فصغر مادونه فی اعینهم ... اما اللیل فصافون اقدامهم تالین لاجزاء القرآن.

حالات آنها هنگام قرائت قرآن:

یرتلونه ترتیلًا، یحزنون به انفسهم و یستثیرون به دواء دائهم، فاذا مروا بایة فیها