یادداشتهای استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٥٥ - نهج البلاغه - توحید
یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٥٥
لایشغله شأن و لایغیره زمان.
ب. خطبه ١٩٣:
لایثلمه العطاء و لاینقصه الحیاء و لایستنفده سائل و لایستقصیه نائل و لایلویه شخص عن شخص و لایلهیه صوت عن صوت و لاتحجزه هبة عن سلب و لایشغله غضب عن رحمة و لاتولهه رحمة عن عقاب.
١٨. نقصان ذاتی مخلوق دلیل بر کمال ذاتی خالق است:
الف. خطبه ١٨٣:
الدال علی قدمه بحدوث خلقه و بحدوث خلقه علی وجوده و باشتباههم علی ان لا شبه له ... مستشهد بحدوث الاشیاء علی ازلیته و بما وسمها به من العجز علی قدرته و بما اضطرها الیه من الفناء علی دوامه.
ب. خطبه ١٨٤:
بتشعیره المشاعر عرف ان لا مشعر له و بمضادته بین الامور عرف ان لا ضد له و بمقارنته بین الاشیاء عرف ان لا قرین له، ضاد النور بالظلمة و الوضوح بالبهمة و الجمود بالبلل و الحرور بالصرد، مؤلف بین متعادیاتها، مقارن بین متبایناتها، مقرب بین متباعداتها، مفرق بین متدانیاتها.
١٩. عدله تعالی:
الف. خطبه ١٨٣: