یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٣٣ - نهج البلاغه - توحید

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٣٣

و. اوّلیت و ازلیت در عین آخریت و ابدیت ز. ظاهریت در عین باطنیت ح. علوّ و سلطان و غنای ذاتی ط. قضا و قدر ی. مبدعیت یا. حد عقول، اینکه نوع معرفت تجلی اوست نه احاطه ذهن (خطبه ١٨٣).

یب. محدودیت ذاتی مخلوق یج. لایشغله شأن عن شأن.

ید. کلامه فعله. ٤٤. علامه طباطبایی [١] در نشریه سالانه «مکتب تشیع»، شماره ٢، صفحه ١٢٠ میگویند:

این بیانات (بیانات ائمه اهل بیت) در فلسفه الهیه یک رشته مطالب و مسائلی را حل میکنند که علاوه بر اینکه در میان مسلمین مطرح نشده بوده و در میان اعراب مفهوم نبوده، اساساً در میان کلمات فلاسفه قبل از اسلام که کتبشان به عربی نقل شده عنوانی ندارند و در آثار حکمای اسلام که از عرب و عجم پیدا شده و آثاری از خود گذاشتهاند یافت نمیشوند. این مسائل همانطور در حال ابهام مانده و هریک از شرّاح و باحثین به حسب گمان خود تفسیری میکردند تا تدریجاً راه آنها تا حدی روشن و در قرن یازده هجری حل شده و مفهوم گردیدند، مانند مسئله وحدت حقه در واجب و مسئله اینکه ثبوت وجود واجبی همان ثبوت وحدت اوست، و مسئله اینکه