یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٠٢ - بلاغت مولی علی علیه السلام و شهادت دیگران

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٣٠٢

مائة فصل من مواعظ علی بن ابیطالب. و لما قال محفن بن ابی محفن لمعاویة: جئتک من عند اعیی الناس، قال له: ویحک، کیف یکون اعیی الناس؟ فواللَّه ما سنّ الفصاحة لقریش غیره.

و یکفی هذا الکتاب الذی نحن شارحوه دلالة علی أنه لایجاری فی الفصاحة و لایباری فی البلاغة. و حسبک أنه لم یدوّن لاحد من فصحاء الصحابة العشر و لا نصف العشر مما دوِّن له و کفاک فی هذا الباب ما یقوله ابوعثمان الجاحظ فی مدحه فی کتاب البیان و التبیین و فی غیره من کتبه.

ابن ابی الحدید در جلد ٤ شرح نهج البلاغه (صفحه ٧٥) در شرح نامه آن حضرت به ابن عباس بعد از قتل محمد بن ابی بکر (اما بعد فان مصر قد افتتحت و محمد بن ابی بکر رحمه اللَّه قد استشهد) میگوید:

انظر الی الفصاحة کیف تعطی هذا الرجل قیادها و تملکه زمامها و اعجب لهذه الالفاظ المنصوبة یتلو بعضها بعضاً کیف تواتیه و تطاوعه سلسلة سهلة تتدفق من غیر تعسف و لا تکلف ...

فسبحان اللَّه من منح هذا الرجل بهذه المزایا النفیسة و الخصائص الشریفة ان یکون غلام من ابناء عرب مکة ینشأ بین اهله لم یخالط الحکماء و خرج اعرف بالحکمة و دقائق العلوم الالهیة من افلاطون و ارسطو ... و خرج افصح من سحبان و قُسّ و لم تکن قریش بافصح العرب کان غیرها افصح منها. قالوا افصح العرب جرهم و ان لم تکن لهم نباهة.

- رجوع شود به ورقههای سیری در نهج البلاغه، کلمات رضی، عبده، علی الجندی، طه حسین، شکیب ارسلان، جاحظ و غیرهم.

- ایضاً رجوع شود به الغدیر، جلد ٤، صفحه ١٨٦.

- محمد مهدی شمس الدین در مقدمه دراسات فی نهج البلاغه میگوید: