یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٩٥ - یادداشت سیری در نهج البلاغه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ٢٩٥

کان علی ممن برع فی معینین من الایجاز و الاطالة فسلم فی الایجاز من التقصیر و فی الاطالة من الاسهاب و التکثیر و تقدّم الناس جمیعاً کتقدّمه فی سائر فضائله.

مسعودی در جلد دوم مروج الذهب، صفحه ٤٥ تحت عنوان «ذکر علی من کلامه و اخباره و زهده» میگوید:

و الذی حفظ الناس عنه من خطبه فی سایر مقاماته اربعمأة خطبه و نیف و ثمانون خطبة یوردها علی البدیهة تداول الناس عنه قولًا و عملًا.

ایضاً جاحظ در جلد اول البیان و التبیین (ص ٢١٢) پس از بحثی درباره اینکه آنچه نهی شده است از زیاده روی در سخن و در مدح صمت مربوط به سخنان بیفایده است، میگوید:

ولو کان هذا کما یقولون لکان علی بن ابی طالب و عبداللَّه بن عباس اکثر الناس فی ما ذکرتم.

از اینجا معلوم میشود که علی علیه السلام معروف بوده است به کثرت سخن، همچنان که ابن عباس. ولی ابن عباس خطیب نبوده، فقط راوی و مفسر بوده است، اگرچه جاحظ در صفحه ٢٣٠ از جلد اول میگوید فوق العاده خطیب بوده است- رجوع شود.

طه حسین در ذیل داستان کسی که درباره طلحه و زبیر و عایشه سؤال کرد [١] و علی جواب داد: ان الحق و الباطل لایعرفان باقدار الرجال،