یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٤ - معاد - شخصیت، بقا، عینیت

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٧، ص: ١٦٤

بُعد هم بیحقیقت است، علیهذا مسئله بقای اثر و ثبت در محل نیز موهوم است. حداکثر معنی بقای اثر این است که یک حالت پس از پیدایش در داخل یک جریان، بار دیگر و بارهای دیگر تکرار میشود.

صفحه ٢٢٧:

آن کتاب مبین یا نوشته روشن خدا که قرآن میفرماید هرتر و خشکی در آن ثبت میشود و (مطابق مطلوب لرد کلوین) دارای دقت علمی بوده احصاء و عدد هر چیز را از بزرگ و کوچک نگاه میدارد، از کجا معلوم همین صفحه روزگار و طبیعت بیجان نباشد! و کل شیء احصیناه فی امام مبین.

صفحه ٢٢٩:

امروز محقق شده است که پیدایش حیات در روی زمین قبل از عهد اول ژئولوژیک بوده است و علما عقب اولین نطفه یا اولین عامل و اثری که ماده حیاتی را به وجود آورده است میگردند.

هنوز این عامل یا حادثهای که منجر به تشکیل پروتوپلاسم شده است کشف نگردیده و درباره کیفیت امر، اختلاف و بحث هست. ولی در این قضیه شک ندارند که در آن زمان نیز باز یک حادثه یا تحول طبیعی بوده است که «حالت حیات» را پدید آورده است. راجع به قیامت هم عقب راهی غیر از این نمیگردیم و توجیه غیر طبیعی نمیخواهیم. مسلماً همانطور که در ماده چنان خاصیت و استعدادی وجود داشت که خود شاهد بر تأثرات وارده و مطلع بر چگونگی خود گردیده، به اصطلاح «حس» پیدا کرد (خودآگاه شد) [١] و موجود ذی حیات