نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ٩٨ - تحقيقي از علامه مجلسي

آمده است كه به لحاظ لفظ و محتوا از جانب خداوند و توسط فرشته ي وحي بر پيامبر صلّي الله عليه و آله نازل شده است .

ثالثاً : آنچه در سنت نبوي به عنوان تبيين احكام كلّي قرآن كريم آمده است نيز ، نوعي از وحي الهي بوده است ؛ وحي الهي بر پيامبر در حوزه ي شريعت دو گونه بود : وحي قرآني و وحي غير قرآني .

تحقيقي از علامه مجلسي

علامه مجلسي درباره ي اقسام تفويض و گونه هاي درست و نادرست آن تحقيق جامعي دارد كه نقل گزيده اي از آن در اين جا مي تواند راه گشا باشد . ايشان درباره ي تفويض در امور مربوط به دين و شريعت دو وجه ذيل را بيان كرده است :

١ . خداوند امر حلال و حرام در دين را به پيامبر صلّي الله عليه و آله و اوصياي او واگذار كرده است و آنان بدون وحي يا الهام مي توانند آنچه را بخواهند حلال يا تحريم نمايند . وي در نقد اين احتمال گفته است : اين وجه باطل است و هيچ فرد عاقلي به آن معتقد نمي شود ؛ زيرا پيامبر صلّي الله عليه و آله روزهاي بسياري را منتظر آمدن وحي از جانب خداوند مي ماند تا پاسخ سؤالي را كه از او مي شد بدهد ، و خود به پاسخ گويي اقدام نمي كرد . خداوند فرموده است :

( وَ ما يَنطقُ عَنِ الهَوي [٣] إِن هُوَ إِلاّ وَحيُ يُوحي ) ؛ [١] و هرگز از روي هواي نفس سخن نمي گويد ؛ آنچه مي گويد چيزي جز وحي كه بر او نازل شده است ، نيست .

٢ . از آن جا كه خداوند به گونه اي عقل پيامبر را كامل كرده است كه جز آنچه مطابق حق و صواب است بر نمي گزيند و چيزي مخالف با مشيت الهي به خاطرش نمي رسد ، تعيين پاره اي امور مربوط به شريعت را به او واگذار كرده است ؛ مانند زياد كردن ركعات نماز ، و تعيين نوافل نماز و صوم و مانند آن .