نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١١٧ - توجيهي بي اساس

اين حكم الهي يكي از دلايل روشن بر نادرستي اين فرضيّه است كه « احكام اسلامي تابع عرف زمان پيامبر بود » ؛ چرا كه حكم ياد شده خلاف عرف است ، نه مطابق آن .

١٠ . در احاديت متعددي كه از امامان اهل بيت عليه السّلام روايت شده است بر اين مطلب تأكيد شده است كه آنچه پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله حلال يا حرام كرده است تا روز قيامت ادامه خواهد داشت :

حلاله حلال الي يوم القيامة و حرامه حرام الي يوم القيامة . [١]

بديهي است كه با وجود چنين دلايل روشن و استواري ، فرضيّه ي موقتي بودن احكام اسلامي ، اعم از احكام عبادي ، اجتماعي و سياسي ، فرضيّه اي بي اساس است و به انكار يكي از مسلمات و ضروريّات اسلامي باز مي گردد .

توجيهي بي اساس

نويسنده ي بسط تجربه نبوي در قسمتي از سخنان خود به جاودانگي احكام اسلامي اعتراف كرده و گفته است :

اين درست است كه حلال محمّد تا روز قيامت حلال است و حرامش تا روز قيامت حرام ، منتهي همه ي بحث بر سر اين است كه آن حلال و آن حرام چيست .

آن گاه وي براي تبيين سخن خود نماز جمعه را يادآور شده و گفته است :

با اين كه حكم نماز جمعه در قرآن آمده است ، برخي از فقهاي شيعه نماز جمعه را در عصر غيبت حرام دانسته اند . مثال ديگر ، حدود اسلامي است كه برخي از فقها معتقدند حدودي چون بريدن دست يا گردن زدن ، مربوط به زمان ما نيست و نبايد اجرا شود . اين فقها در هر دو مورد به اصل جاودانگي احكام اسلامي معتقد بوده اند ، با اين حال ، اين گونه احكام شرعي را متوقف كرده و عمل به آن را جايز نشمرده اند .