نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١٤٠ - منطق پيروي از شريعت اسلام

( ثُمَّ آتَينا مُوسَي الكِتابَ تَماماً عَلَي الَّذِي أَحْسَنَ وَ تَفْصِيلاً لِكُلِّ شَيْءٍ . . . ) ؛ [١] سپس به موسي كتاب داديم تا ( نعمت خود را ) بر كساني كه نيكوكار بودند كامل كرده و همه چيز را روشن سازيم .

و در باره ي قرآن مي فرمايد :

( وَ هذا كِتابُ أَنْزَلْناهُ مُبارَكُ فَاتَّبِعُوهُ وَ اتَّقُوا لَعَلَّكُم تُرحَمُونَ ) ؛ [٢] و اين كتابي پر بركت است كه ما بر تو نازل كرديم ؛ از آن پيروي كنيد و پرهيزگاري پيشه نماييد ، باشد كه مورد رحمت خدا قرار گيريد .

در اين آيه نيز از قرآن كريم به عنوان كتابي آسماني ياد شده كه بر پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله نازل گرديده تا تفاصيل كليات آن را بيان كند ، آن گاه به پيروي از آن دستور داده شده است . اين پيروي ناظر به همه ي احكامي است كه در قرآن كريم آمده است ، اعم از احكام اعتقادي و عبادي يا احكام مربوط به معاملات و حدود يا قوانين مدني و كيفري و غيره . روشن است كه پيروي از آنها جز به التزام قلبي و عملي نيست . علامه طبرسي در ذيل جمله ي ( فَاتّبعُوه ) گفته است :

به قرآن اقتدا كنيد و به درستي آن معتقد باشيد و حلال قرآن را حلال بشماريد و حرامش را حرام بدانيد . [٣]

بنابراين ، معناي پيروي كردن از پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله جز اين نيست كه به همه ي قوانين و احكام الهي در همه ي زمينه ها عمل شود ؛ يعني آنچه را او حلال دانسته حلال بدانيم و آنه را او حرام دانسته حرام بشماريم . اين احكام محدوديت زماني و مكاني ندارند و در نحوه ي پيروي از آنها نيز تفاوتي بيان نشده است ؛ بنابراين ، تفكيك ميان احكام عبادي و غير عبادي به اين كه « در عبادات بايد از عين احكام الهي تبعيت شود و در غير عبادات از الگوي كلي آنها » ، بدون دليل و از قبيل تحميل رأي پيش ساخته بر قرآن كريم