نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ٨٦ - تعليم الهي

دانا دريافت مي كند :

( . . . وَ إِنَّكَ لَتُلَقَّي القُرآنَ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ عَلِيمٍ ) ؛ [١] به يقين ، اين قرآن از سوي حكيم و دانايي برتر القا مي شود .

آيات ياد شده و آيات مشابه آنها كه بسيارند ، گوياي اين حقيقت اند كه قرآن كريم پيش از آن كه بر پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله نازل شود ، در پيشگاه خداوند و عالم ربوبي وجود داشته و خداوند آن را به واسطه ي جبرييل بر پيامبر صلّي الله عليه و آله نازل فرموده است ؛ چنان كه در آيه اي مي فرمايد :

( وَ إِنَّهُ لَتَنْزِيلُ رَبِّ العَالَمِينَ [١٩٢] نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الأَمِينُ [١٩٣] عَلي قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ المُنذِرِينَ [١٩٤] بِلِسانٍ عَرَبيٍ مُبِينٍ ) ؛ [٢] قرآن فرو آورده ي پروردگار جهانيان است . جبرييل آن را به زبان عربي آشكار بر قلب تو نازل كرده است ، تا از بيم دهندگان باشي .

اين آيه به روشني دلالت مي كند بر اين كه

١ . قرآن كريم در عالم ربوبي طرح مشخص و معلوم داشته است ؛

٢ . مصدر نخستين نزول قرآن كريم خداوند متعال است ؛

٣ . قرآن به واسطه ي جبرييل بر پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله نازل شده است ؛

٤ . پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله قابل قرآن است نه فاعل آن ؛

٥ . نه تنها مضامين و معاني قرآن از جانب خداوند بر پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله نازل شده ، بلكه الفاظ قرآن نيز از جانب خداوند فرود آمده اند .

چنان كه در آيه اي ديگر فرموده است :

( فَإِذا قَرَأناهُ فَاتَّبِعْ قُرآنَهُ ) ؛ [٣] پس هرگاه آن را خوانديم ، از خواندن آن پيروي كن .