نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١٠٣ - قلمرو شريعت

( . . . قَد جاءَكُم مِن اللهِ نورُ وَ كِتابُ مُبينُ [١٦] يَهدِي بِه اللهُ مَن اتّبَع رِضوانَهُ سُبُل السَّلامِ وَ يُخرِجُهُم مِنَ الظُلُماتِ إِلي النُّور بِإِذنهِ وَ يَهدِيهِم إِلي صِراطٍ مُستَقِيمٍ ) ؛ [١] از جانب خداوند براي شما نور و كتاب آشكاري آمد كه خداوند با آن هر كس را كه از رضاي او پيروي كند به راه هاي امن هدايت مي كند و با اذن خويش آنان را از ظلمت ها به نور رهنمون مي گردد و آنها را به صراط مستقيم هدايت مي كند .

قلمرو شريعت

با توجه به فلسفه ي شريعت مي توان قلمرو آن را به دست آورد . بر اساس آنچه گفته شد ، دين و شريعت الهي مجموعه اي از عقايد و دستور العمل هاي عبادي ، حقوقي و اخلاقي است كه نظام زندگي انسان را در محورهاي زير بيان مي كند :

١ . رابطه ي انسان با خداوند ؛

٢ . رابطه ي انسان با خويشتن ؛

٣ . رابطه ي انسان با انسان هايي ديگر ؛

٤ . رابطه ي انسان با ديگر موجوات جهان .

فلسفه ي دين و شريعت الهي هدايت بشر به طريق مستقيم است ؛ از طرفي ، انسان موجودي است كه استعدادها و نيازمندي هاي گوناگوني دارد و زندگي اش داراي ابعاد متفاوت فردي و اجتماعي ، مادي و معنوي ، و دنيوي و اخروي است ؛ پس دين و شريعت الهي بايد همه ي اين قلمروها را پوشش دهد . اگر خداوند احسن الخالقين است ، احسن الشارعين نيز هست و ، بر اين اساس ، نظام تشريع با نظام تكوين هماهنگي كامل دارد . چنين است كه دين الهي دين فطري معرفي شده و تأكيد گرديده است كه دين فطري قوام بخش حيات بشري است .

( فَأقِم وَجهَكَ لِلدّينِ حَنيفاً فِطرَتَ اللهِ الّتِي فَطَر النّاسَ عَلَيها لا تَبدِيلَ لِخلقِ اللهِ ذلكَ الدّينُ القَيّم و لكنّ أكثَرَ النّاسِ لا يَعلَمُونَ ) ؛ [٢] پس ، روي خود را