نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١٤٨ - فصل هشتم آموزه هاي ديني و زبان اسطور ه اي

بولتمان همچنين متأثر از هرمنوتيك فلسفي هايدگر است كه در تفسير متون بر محوريت مفسر تأكيد مي ورزد و پيش ساختار و پيش فرض را از مبادي گريزناپذير فهم انسان مي شمارد ، چنان كه به تاريخي بودن فهم نيز معتقد است . [١]

بولتمان ، در سال ١٩٢٦ ميلادي كتاب كوچكي به نام عيسي منتشر كرد و در آن به تفسير انجيل براساس اگزيستانسياليسم پرداخت . به نظر وي موضوع مهم اين نيست كه عيسي به طور عيني در خارج از ما و براي ما چه كاري انجام داد ؛ به علاوه ، چيزي به عنوان كلام عيني در خارج از ما و براي ما چه كاري انجام داد ؛ به علاوه ، چيزي به عنوان كلام عيني خداوند وجود ندارد . عيسي واعظي است كه مردم را به تصميم گيري دعوت مي كند و بدين طريق ما را قادر مي سازد كه وجود خود را تفسير نماييم .

وي ، در سال ١٩٤١ مقاله اي به نام « عهد جديد و اسطوره شناسي » [٢] نوشت كه نقطه ي عطفي در مطالعات عهد جديد به شمار مي رفت . پيش از آن ، متكلمان آزادانديش ادعا كرده بودند كه بعضي از وقايع عهد جديد ، مانند تولد از باكره ، قبر خالي ، رستاخيز و صعود عيسي اسطوره است ؛ اما بولتمان معتقد بود كه كلّ سنّت و تفكّري كه عهد جديد را شكل مي دهد ، اسطوره اي است . كل انديشه هاي مربوط به دوره ي ماقبل علمي ( مانند اعتقاد به اين كه جهان داراي سه طبقه ، يعني آسمان و زمين و جهنّم است ، و جهان پر از قدرت هاي روحاني است ، و قدرت هاي ماوراي طبيعي در امور اين جهان دخالت مي كنند ) همگي از اعتقادات گنوسي قبل از مسيحيّت و اعتقادات يهود اقتباس شده است . بولتمام مي گويد : « اين اعتقادات ممكن نيست مورد قبول انسان متجدّد باشد و در راه ادراك انجيل موانع غير لازمي ايجاد مي كند . »

بر اين اساس ، آنچه لازم است ، اسطوره زدايي پيام مسيحي است ؛ يعني اصلاح و تفسير مجدد اسطوره ها ، به طوري كه بتوان پيام انجيل را عرضه نمود . وقتي اين كار