نقد نظريه بسط تجربه نبوي - ربانی گلپایگانی، علی - الصفحة ١١ - فصل دوم وحي و تجربه ديني

( پيامبران ) رسالت هاي پروردگارشان را به مردم ابلاغ كرده اند ؛ و خداوند به آنچه نزد آنهاست احاطه دارد و شماره ي همه چيز را مي داند .

حاصل آن كه از ويژگي هاي تجربه هاي بشري ، و از جمله تجربه ي ديني ، خطاپذيري است ، حال آن كه وحي خطاناپذير است ؛ پس وحي از سنخ تجربه ي ديني نيست .

٣ . از ديگر ويژگي هاي تجربه ي ديني عموميت و شمول آن است . آن دسته از فيلسوفان دين و متكلمان مسيحي كه حقيقت دين را تجربه ي ديني دانسته اند ، بر عموميت و شمول آن نيز تأكيد كرده اند ؛ حتي برخي از آنان شكاكان و ملحدان را نيز مشمول آن دانسته اند ؛ چرا كه احساس اتكاي مطلق در نهاد همه ي افراد موجود است ، هر چند برخي از افراد به آن توجه ندارند . تفاوت دين داري و بي ديني در داشتن و نداشتن چنين احساسي نيست ، بلكه در توجه و عدم توجه به آن است ، چنان كه دين داران نيز از اين نظر متفاوت اند .

بنابراين ، تجربه ي ديني امري است عمومي و همگاني ، در حالي كه وحي تنها شامل اندكي از دين داران مي شود . آنان – به تصريح قرآن كريم – مخلصان و برگزيدگان اند كه مورد لطف و عنايت الهي قرار گرفته اند .

پيامبران الهي در پاسخ مشركان و ملحدان كه مي گفتند : « شما جز انسان هايي مانند ما نيستيد » ، [١] مي فرمودند :

( إِن نَحنُ إِلاّ بَشَرُ مِثلُكُم وَ لكِنَّ اللهَ يَمُنُّ عَلي مَن يَشاءُ مِن عِبادِهِ ) ؛ [٢] ما جز بشرهايي چون شما نيستيم ، ولي خداوند به هر يك از بندگان خود كه بخواهد منّت مي گذارد ( و او را به پيامبري بر مي گزيند ) .