چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣ - منافقان را هرگز تكيه گاه خود قرار ندهيد

إِلَّا الَّذِينَ تَابُوا وَأَصْلَحُوا وَاعْتَصَمُوا بِاللَّهِ وَأَخْلَصُوا دِينَهُمْ للَّهِ فَأُوْلَئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ وَسَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ أَجْراً عَظِيماً

مگر آنها كه توبه كنند و اصلاح (و جبران) نمايند و به (دامن لطف) خدا چنگ زنند و دين خود را براى خدا خالص كنند؛ آنها با مؤمنان خواهند بود؛ و خداوند به افراد باايمان پاداش عظيمى خواهد داد.

منافقان را هرگز تكيه گاه خود قرار ندهيد:

در آيات گذشته اشاره به گوشهاى از صفات منافقان و كافران شد، و در آيات اخير نيز نخست به مؤمنان هشدار داده مى شود كه كافران (و منافقان) را به جاى مؤمنان تكيه گاه و ولىّ خود انتخاب نكنند(يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَاتَتَّخِذُوا الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ)!

چرا كه اين عمل يك جرم و قانون شكنى آشكار و شرك به خداوند است و با توجّه به قانون عدالت پروردگار، موجب استحقاق مجازات شديدى است؛ لذا به دنبال آن مى فرمايد: «آيا مى خواهيد دليل روشنى بر ضدّ خود در پيشگاه پروردگار درست كنيد(أَتُرِيدُونَ أَنْ تَجْعَلُوا للَّهِ عَلَيْكُمْ سُلْطَاناً مُبِيناً)!»

در آيه بعد براى روشن ساختن حال منافقانى كه اين دسته از مسلمانان غافل، طوق دوستى آنان را برگردن مى نهند، و يا حال خود اينها كه در عين اظهار اسلام، راه نفاق را پيموده و از درِ دوستى با منافقان در مى آيند، مى فرمايد:

«منافقان در پايينترين و نازلترين مراحل دوزخ قرار دارند و هيچگونه ياورى براى آنها نخواهى يافت(إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الْأَسْفَلِ مِنْ النَّارِ وَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً)!»

از اين آيه به خوبى استفاده مى شود كه از نظر اسلام نفاق بدترين انواع كفر، و منافقان دورترين مردم از خدا هستند و به همين دليل جايگاه آنها بدترين و پستترين نقطه دوزخ است، و بايد هم چنين باشد؛ زيرا خطراتى كه از ناحيه منافقان