چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
انگيزههاى نفاق در طول تاريخ
٩ ص
(٣)
خطر منافقان
١٠ ص
(٤)
چهره نفاق در سوره بقره
١٣ ص
(٥)
محتواى اين آيات
١٥ ص
(٦)
نكات قابل توجّه در اين آيات
١٨ ص
(٧)
ترسيم گويايى از حال منافقان ضمن دو مثال زيبا
٢٩ ص
(٨)
شرح بيشتر در چهار آيه ديگر
٢٨ ص
(٩)
آيات
٢٨ ص
(١٠)
چهره نفاق در سوره آل عمران
٣٧ ص
(١١)
سوء استفاده از حوادث گوناگون
٣٧ ص
(١٢)
باز هم وصفى ديگر
٤٠ ص
(١٣)
تكيه بر سخنان فريبنده و بى اساس
٤٠ ص
(١٤)
پايانى شوم
٤٤ ص
(١٥)
چهره نفاق در سوره نساء
٤٣ ص
(١٦)
مجالس اهل نفاق
٤٥ ص
(١٧)
از شركت در مجلس منافقان بپرهيزيد
٤٦ ص
(١٨)
پنج وصف ديگر منافقان
٥٠ ص
(١٩)
در آيات 142 و 143 سوره نساء
٥٠ ص
(٢٠)
صفات ديگرى از اهل نفاق
٤٧ ص
(٢١)
هشدار به مؤمنان در برابر توطئههاى منافقان
٥٢ ص
(٢٢)
منافقان را هرگز تكيه گاه خود قرار ندهيد
٥٣ ص
(٢٣)
چهره نفاق در سوره انفال
٥٥ ص
(٢٤)
چهره نفاق در سوره توبه
٥٧ ص
(٢٥)
بهانه تراشى منافقان
٦١ ص
(٢٦)
دو نكته قابل توجّه
٦٣ ص
(٢٧)
سوء نيّت منافقان
٦٤ ص
(٢٨)
اين هم نشانهاى ديگر
٦٧ ص
(٢٩)
خودخواهى منافقان
٦٨ ص
(٣٠)
قيافه حق به جانب گرفتن
٧١ ص
(٣١)
جلسات سرّى منافقان
٧٤ ص
(٣٢)
اعمال منافقانه
٧٩ ص
(٣٣)
تكرار تاريخ و درسهاى عبرت
٨٢ ص
(٣٤)
دستور پيكار با منافقان
٨٥ ص
(٣٥)
گشودن راه توبه بروى منافقان
٨٦ ص
(٣٦)
توطئه خطرناك
٨٨ ص
(٣٧)
پنج نمونه عملى
٨٠ ص
(٣٨)
چهره ديگرى از نفاق
٩١ ص
(٣٩)
در آيه 75 تا 78 سوره توبه
٩١ ص
(٤٠)
چند نكته مهم
٩٤ ص
(٤١)
امروز هم «ثعلبه» ها كم نيستند
٩٣ ص
(٤٢)
پاكبازان و منافقان
٩٧ ص
(٤٣)
كارشكنى منافقان
٩٨ ص
(٤٤)
چند نكته مهم
١٠٠ ص
(٤٥)
نمونه ديگرى از كارشكنى منافقان
١٠٣ ص
(٤٦)
لزوم ايستادگى در برابر منافقان
١٠٨ ص
(٤٧)
دون همّتى منافقان
١١٢ ص
(٤٨)
دو نكته شايان دقّت
١١١ ص
(٤٩)
عذرها و سوگندهاى دروغين
١١٤ ص
(٥٠)
منافقان سنگدل
١١٧ ص
(٥١)
فريب خوردگان
١٢٤ ص
(٥٢)
منافقان داخلى و خارجى
١٢١ ص
(٥٣)
داستان پراهمّيّت مسجد ضرار
١٢٧ ص
(٥٤)
برخورد شديد قرآن با مسجد ضرار
١٣١ ص
(٥٥)
درسى براى همه اعصار
١٣٦ ص
(٥٦)
چهره نفاق در سوره احزاب
١٣٩ ص
(٥٧)
نقش منافقان در جنگ احزاب
١٣٩ ص
(٥٨)
توبه كاران
١٢٥ ص
(٥٩)
چهره نفاق در سوره محمد
١٤٧ ص
(٦٠)
عاقبت كار منافقان
١٤٧ ص
(٦١)
شناسايى منافقان از لحن گفتار
١٥٠ ص
(٦٢)
چهره نفاق در سوره حشر
١٥٧ ص
(٦٣)
نقش منافقان در فتنههاى يهود
١٥٧ ص
(٦٤)
همكارى بى سرانجام با اهل نفاق
١٦١ ص
(٦٥)
اكنون به بررسى آيات فوق مى پردازيم
١٥٩ ص
(٦٦)
دو درس مهم
١٦٣ ص
(٦٧)
چهره نفاق در سوره منافقين
١٦٧ ص
(٦٨)
سرچشمههاى نفاق
١٦٧ ص
(٦٩)
سرچشمه نفاق
١٦٨ ص
(٧٠)
آخرين سخن درباره منافقان
١٧٥ ص
(٧١)
شأن نزول
١٧٦ ص
(٧٢)
منافقان، متعصّب و مستكبرند
١٧٩ ص
(٧٣)
جمعبندى نهايى
١٨٥ ص
(٧٤)
فهرست آيات
١٩١ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص

چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٤ - توبه كاران

اين موضوع به گوش «سعد بن معاذ» بزرگ انصار رسيد، به پيامبر صلى الله عليه و آله عرض كرد به آنها اجازه نفرما، به خدا سوگند تا كنون هر مشكلى براى ما پيش آمده، اين گروه همين بهانه را پيش كشيدهاند، اينها دروغ مى گويند؛ پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داد باز گردند.

«يثرب» نام قديمى مدينه است، پيش از آنكه پيامبر صلى الله عليه و آله به آنجا هجرت كند. بعد از آن كم كم نام مدينة الرّسول (شهر پيغمبر) بر آن گذارده شد كه مخفّف آن همان «مدينه» بود.

اين شهر نامهاى متعدّدى دارد؛ سيّد مرتضى علاوه بر اين دو نام (يثرب و مدينه)، يازده نام ديگر براى اين شهر ذكر كرده از جمله: «طيّبه»، «طابه»، «سكينه»، «محبوبه»، «مرحومه» و «قاصمه» (بعضى يثرب را نام زمين اين شهر مى دانند).

در پارهاى از روايات آمده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «اين شهر را يثرب نناميد» شايد به اين جهت كه يثرب در اصل از مادّه «ثرب» (بر وزن حرب) به معناى ملامت كردن است، و پيامبر صلى الله عليه و آله چنين نامى را براى اين شهر پر بركت نمى پسنديد.

به هرحال، اينكه منافقان، اهل «مدينه» را با عنوان «يا اهل يثرب» خطاب كردند بى دليل نيست، شايد به خاطر اين بوده كه مى دانستند پيامبر صلى الله عليه و آله از اين نام متنفر است، و يا مى خواستند عدم رسميّت اسلام و عنوان «مدينة الرّسول» را اعلام دارند، و يا آنها را به دوران جاهليّت توجّه دهند.

***

آيه بعد به سستى ايمان اين گروه اشاره كرده و مى گويد: «آنها در اظهار اسلام آن قدر سست و ضعيفند كه اگر دشمنان از اطراف و جوانب مدينه وارد آن شوند، و اين شهر را اشغال نظامى كنند و به آنها پيشنهاد نمايند كه به سوى آيين شرك و كفر بازگرديد به سرعت مى پذيرند، و جز مدّت كمى براى انتخاب اين راه درنگ نخواهند كرد(وَلَوْ دُخِلَتْ عَلَيْهِمْ مِّنْ أَقْطَارِهَا ثُمَّ سُئِلُوا الْفِتْنَةَ لَآتَوْهَا وَمَا تَلَبَّثُوا بِهَا إِلَّا يَسِيراً)».

پيداست مردمى كه اين چنين ضعيف و بى پايهاند، نه آماده پيكار با دشمنند و نه