مى شود كه هميشه در انتظار بروز مشكلات و گرفتارىها و مصائب براى ديگران باشند. سپس اضافه مى كند: آنها نبايد در انتظار بروز مشكلات و نزول بلاها بر شما باشند چرا كه اين مشكلات و ناكامى ها و بدبختىها تنها به سراغ اين گروه منافق بىايمان و جاهل و نادان و تنگنظر و حسود مى رود(عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ).

سرانجام آيه را با اين جمله كه: «وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ؛ خداوند شنوا و دانا است.» پايان مى دهد.

هم سخنان آنها را مى شنود و هم از نيّات و مكنون ضمير آنها آگاه است.

و در آخرين آيه، به گروه دوم يعنى مؤمنان با اخلاص باديهنشين اشاره كرده، مى گويد: «گروهى از اين عربهاى باديهنشين كسانى هستند كه ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند(وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَنْ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ)».

به همين دليل، هيچ گاه انفاق در راه خدا را غرامت و زيان نمى دانند، بلكه با توجّه به پاداشهاى وسيع الهى در اين جهان و سراى ديگر،«اين كار را وسيله نزديكى به خدا و مايه توجّه و دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله كه افتخار و بركت بزرگى است، مى دانند(وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَاللَّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ).»

در اينجا خداوند اين طرز فكر آنها را با تأكيد فراوان تصديق مى كند و مى گويد: «آگاه باشيد كه اين انفاقها به طور قطع مايه تقرّب آنها در پيشگاه خداوند است(أَلَا إِنَّهَا قُرْبَةُ لَّهُمْ)».

و به همين دليل،«خدا آنان را به زودى در رحمت خود فرو مى برد(سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِى رَحْمَتِهِ)».

و اگر لغزشهايى از آنها سرزده باشد، به خاطر ايمان و اعمال پاكشان آنها را مى بخشد؛«زيرا خداوند آمرزنده و مهربان است(إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ)».

تأكيدهاى پى در پىاى كه در اين آيه ديده مى شود راستى جالب است؛ كلمه«أَلَا» و«إِنَّ» كه هر دو براى بيان تأكيد مى باشد، و سپس جمله«سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِى رَحْمَتِهِ» مخصوصاً با توجّه به«فِى» كه ورود و غوطهور شدن در رحمت الهى را مى رساند، و