چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٥ - منافقان داخلى و خارجى

رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: من نيز سوگند ياد مى كنم، چنين كارى را نخواهم كرد، مگر اين كه خداوند به من اجازه دهد.

آيه فوق نازل شد كه خداوند توبه آنها را پذيرفته، و پيامبر صلى الله عليه و آله آنها را از ستون مسجد باز كرد.

آنها به شكرانه اين موضوع، همه اموال خود را به پيامبر تقديم داشتند، و عرض كردند:

اين همان اموالى است كه به خاطر دلبستگى به آن، ما از شركت در جهاد خوددارى كردهايم، همه اينها را از ما بپذير و در راه خدا انفاق كن!

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: هنوز دستورى در اين باره بر من نازل نشده است؛ چيزى نگذشت كه آيه بعد نازل شد، و دستور داد: پيامبر قسمتى از اموال آنها را برگيرد، و مطابق بعضى از روايات، يك سوم از اموال آنها را پذيرفت.

در پارهاى ديگر از روايات مى خوانيم: آيه فوق درباره «ابولبابه» و راجع به داستان «بنى قريظه» است.

بنى قريظه، گروهى از «يهود» بودند، با ابو لبابه مشورت كردند آيا تسليم حكم پيامبر صلى الله عليه و آله بشوند يا نه؟

او گفت: اگر تسليم شويد همه شما را سر مى برند! سپس از اين گفته خود پشيمان شد و توبه كرد، و خود را به ستون مسجد بست تا آيه فوق نازل شد و خداوند توبه او را پذيرفت. [١]

توبه كاران:

پس از اشاره به وضع منافقان داخل و خارج «مدينه» در آيه قبل، در اينجا به وضع

[١]. تفسير مجمعالبيان، ذيل آيه مورد بحث، وتفاسير ديگر؛ بحارالانوار، ج ٢٢، ص ٦٧ و ٩٣ و ٩٤، و ج ٢١، ص ٢٠١؛ تفسير قمى ، ج ١، ص ٣٠٣ و ٣٠٤ (دارالكتاب، ١٤٠٤ ه. ق).