چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٠ - شناسايى منافقان از لحن گفتار

فرزند خود مى شناختند، و اين نشانهها را قبلًا آشكارا مى گفتند، ولى بعد از ظهورش همه را مخفى و پنهان كردند. خدا از اين پنهان كارى آگاه است.

در حديثى از امام باقر و امام صادق عليهما السلام آمده است كه منظور از«كَرِهُوا مَا نَزَّلَ اللَّهُ»، «بنىاميّه» هستند كه نزول فرمان خداوند را درباره ولايت على عليه السلام ناخوش داشتند.

روشن است كه اين نوعى تطبيق و بيان مصداق است، نه انحصار مفهوم آيه.

آيه بعد در حقيقت توضيحى است براى اين تهديد سر بسته، مى فرمايد: «حال آنها چگونه خواهد بود هنگامى كه فرشتگان مرگ روحشان را قبض مى كنند در حالى كه بر صورت و پشت آنها مى زنند(فَكَيْفَ إِذَا تَوَفَّتْهُمُ الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ)!»

آرى، اين فرشتگان مأمورند كه در آستانه مرگ، مجازات آنها را شروع كنند تا طعم تلخ كفر و نفاق و لجاجت و عناد را بچشند؛ به صورت آنها مى كوبند، براى اينكه رو به سوى دشمنان خدا رفتهاند، و بر پشت آنها مى زنند به خاطر اينكه به آيات الهى و پيامبرش پشت كردند.

اين معنا شبيه چيزى است كه در آيه ٥٠، سوره انفال، درباره كفر و منافقين آمده است: «وَلَوْ تَرَى إِذْ يَتَوَفَّى الَّذِينَ كَفَرُوا الْمَلَائِكَةُ يَضْرِبُونَ وُجُوهَهُمْ وَأَدْبَارَهُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْحَرِيقِ؛ اگر ببينى كافران را هنگامى كه فرشتگان مرگ جان آنها را مى گيرند، و بر صورت و پشت آنها مى زنند و مى گويند: بچشيد عذاب سوزنده را!»

شناسايى منافقان از لحن گفتار:

آيات ٢٩ تا ٣١ سوره محمد صلى الله عليه و آله:

أَمْ حَسِبَ الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ أَنْ لَّنْ يُخْرِجَ اللَّهُ أَضْغَانَهُمْ

آيا كسانى كه در دلهايشان بيمارى است، گمان كردند خدا كينههايشان را آشكار نمى كند!