چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥ - محتواى اين آيات

آنها كسانى هستند كه گمراهى را (با از دست دادن) هدايت خريدهاند؛ و (اين) تجارت براى آنها سودى نداده، و هدايت نيافتهاند.

محتواى اين آيات:

آيات فوق شرح فشرده و بسيار پر مغزى پيرامون منافقان و ويژگيهاى روحى و اعمال آنها را بيان مى كند.

توضيح اينكه: اسلام در يك مقطع خاصّ تاريخى خود با گروهى روبه رو شد كه نه اخلاص و شهامت براى ايمان آوردن داشتند و نه قدرت و جرأت بر مخالفت صريح.

اين گروه كه قرآن از آنها به عنوان «منافقين» ياد مى كند و ما در فارسى از آنها تعبير به «دو رو» يا «دو چهره» مى كنيم در صفوف مسلمانان واقعى نفوذ كرده بودند، و خطر بزرگى براى اسلام و مسلمين محسوب مى شدند، و از آنجا كه ظاهر اسلامى داشتند، غالباً شناخت آنها مشكل بود؛ ولى قرآن نشانههاى دقيق و زندهاى براى آنها بيان مى كند كه خطّ باطنى آنها را مشخّص مى سازد و الگويى در اين زمينه به دست مسلمانان براى همه قرون و اعصار مى دهد.

نخست، تفسيرى از خودِ نفاق دارد مى گويد: «بعضى از مردم هستند كه مى گويند به خدا و روز قيامت ايمان آوردهايم در حالى كه ايمان ندارند(وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ آمَنَّا بِاللَّهِ وَبِالْيَوْمِ الْأَخِرِ وَمَا هُمْ بِمُؤْمِنِينَ)».

آنها اين عمل را يك نوع زرنگى و به اصطلاح تاكتيك جالب، حساب مى كنند:

«آنها با اين عمل مى خواهند خدا و مؤمنان را بفريبند(يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِينَ ءَامَنُوا)».

«در حالى كه تنها خودشان را فريب مى دهند امّا نمى فهمند(وَمَا يَخْدَعُونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ)».

آنها با انحراف از راه صحيح و صراط مستقيم، عمرى را در بيراهه مى گذرانند،