چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه
(١)
پيشگفتار
٩ ص
(٢)
انگيزههاى نفاق در طول تاريخ
٩ ص
(٣)
خطر منافقان
١٠ ص
(٤)
چهره نفاق در سوره بقره
١٣ ص
(٥)
محتواى اين آيات
١٥ ص
(٦)
نكات قابل توجّه در اين آيات
١٨ ص
(٧)
ترسيم گويايى از حال منافقان ضمن دو مثال زيبا
٢٩ ص
(٨)
شرح بيشتر در چهار آيه ديگر
٢٨ ص
(٩)
آيات
٢٨ ص
(١٠)
چهره نفاق در سوره آل عمران
٣٧ ص
(١١)
سوء استفاده از حوادث گوناگون
٣٧ ص
(١٢)
باز هم وصفى ديگر
٤٠ ص
(١٣)
تكيه بر سخنان فريبنده و بى اساس
٤٠ ص
(١٤)
پايانى شوم
٤٤ ص
(١٥)
چهره نفاق در سوره نساء
٤٣ ص
(١٦)
مجالس اهل نفاق
٤٥ ص
(١٧)
از شركت در مجلس منافقان بپرهيزيد
٤٦ ص
(١٨)
پنج وصف ديگر منافقان
٥٠ ص
(١٩)
در آيات 142 و 143 سوره نساء
٥٠ ص
(٢٠)
صفات ديگرى از اهل نفاق
٤٧ ص
(٢١)
هشدار به مؤمنان در برابر توطئههاى منافقان
٥٢ ص
(٢٢)
منافقان را هرگز تكيه گاه خود قرار ندهيد
٥٣ ص
(٢٣)
چهره نفاق در سوره انفال
٥٥ ص
(٢٤)
چهره نفاق در سوره توبه
٥٧ ص
(٢٥)
بهانه تراشى منافقان
٦١ ص
(٢٦)
دو نكته قابل توجّه
٦٣ ص
(٢٧)
سوء نيّت منافقان
٦٤ ص
(٢٨)
اين هم نشانهاى ديگر
٦٧ ص
(٢٩)
خودخواهى منافقان
٦٨ ص
(٣٠)
قيافه حق به جانب گرفتن
٧١ ص
(٣١)
جلسات سرّى منافقان
٧٤ ص
(٣٢)
اعمال منافقانه
٧٩ ص
(٣٣)
تكرار تاريخ و درسهاى عبرت
٨٢ ص
(٣٤)
دستور پيكار با منافقان
٨٥ ص
(٣٥)
گشودن راه توبه بروى منافقان
٨٦ ص
(٣٦)
توطئه خطرناك
٨٨ ص
(٣٧)
پنج نمونه عملى
٨٠ ص
(٣٨)
چهره ديگرى از نفاق
٩١ ص
(٣٩)
در آيه 75 تا 78 سوره توبه
٩١ ص
(٤٠)
چند نكته مهم
٩٤ ص
(٤١)
امروز هم «ثعلبه» ها كم نيستند
٩٣ ص
(٤٢)
پاكبازان و منافقان
٩٧ ص
(٤٣)
كارشكنى منافقان
٩٨ ص
(٤٤)
چند نكته مهم
١٠٠ ص
(٤٥)
نمونه ديگرى از كارشكنى منافقان
١٠٣ ص
(٤٦)
لزوم ايستادگى در برابر منافقان
١٠٨ ص
(٤٧)
دون همّتى منافقان
١١٢ ص
(٤٨)
دو نكته شايان دقّت
١١١ ص
(٤٩)
عذرها و سوگندهاى دروغين
١١٤ ص
(٥٠)
منافقان سنگدل
١١٧ ص
(٥١)
فريب خوردگان
١٢٤ ص
(٥٢)
منافقان داخلى و خارجى
١٢١ ص
(٥٣)
داستان پراهمّيّت مسجد ضرار
١٢٧ ص
(٥٤)
برخورد شديد قرآن با مسجد ضرار
١٣١ ص
(٥٥)
درسى براى همه اعصار
١٣٦ ص
(٥٦)
چهره نفاق در سوره احزاب
١٣٩ ص
(٥٧)
نقش منافقان در جنگ احزاب
١٣٩ ص
(٥٨)
توبه كاران
١٢٥ ص
(٥٩)
چهره نفاق در سوره محمد
١٤٧ ص
(٦٠)
عاقبت كار منافقان
١٤٧ ص
(٦١)
شناسايى منافقان از لحن گفتار
١٥٠ ص
(٦٢)
چهره نفاق در سوره حشر
١٥٧ ص
(٦٣)
نقش منافقان در فتنههاى يهود
١٥٧ ص
(٦٤)
همكارى بى سرانجام با اهل نفاق
١٦١ ص
(٦٥)
اكنون به بررسى آيات فوق مى پردازيم
١٥٩ ص
(٦٦)
دو درس مهم
١٦٣ ص
(٦٧)
چهره نفاق در سوره منافقين
١٦٧ ص
(٦٨)
سرچشمههاى نفاق
١٦٧ ص
(٦٩)
سرچشمه نفاق
١٦٨ ص
(٧٠)
آخرين سخن درباره منافقان
١٧٥ ص
(٧١)
شأن نزول
١٧٦ ص
(٧٢)
منافقان، متعصّب و مستكبرند
١٧٩ ص
(٧٣)
جمعبندى نهايى
١٨٥ ص
(٧٤)
فهرست آيات
١٩١ ص
 
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص

چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦ - از شركت در مجلس منافقان بپرهيزيد

خداوند در قرآن (اين حكم را) بر شما فرستاده كه هنگامى كه بشنويد افرادى آيات خدا را انكار و استهزا مى نمايند با آنها ننشينيد تا به سخن ديگرى بپردازند؛ وگرنه، شما هم مثل آنان خواهيد بود. خداوند منافقان و كافران را همگى در دوزخ جمع مى كند.

شأن نزول:

از ابن عباس درباره نزول آيه چنين نقل شده كه جمعى از منافقان در جلسات دانشمندان يهود مى نشستند، جلساتى كه در آن نسبت به آيات قرآن استهزا مى شد؛ آيه فوق نازل گشت و عاقبت شوم اين عمل را روشن ساخت.

از شركت در مجلس منافقان بپرهيزيد:

در سوره انعام كه از سورههاى مكّى قرآن است، در آيه ٦٨ صريحاً به پيامبر صلى الله عليه و آله دستور داده شده است كه«اگر مشاهده كنى كسانى نسبت به آيات قرآن استهزا مى كنند و سخنان ناروا مى گويند، از آنها اعراض كن.»

مسلّم است كه اين حكم اختصاصى به پيامبر صلى الله عليه و آله ندارد، بلكه يك دستور عمومى است كه در شكل خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله بيان شده، و فلسفه آن هم كاملًا روشن است؛ زيرا اين يك نوع مبارزه عملى به شكل منفى در برابر اين گونه كارهاست. آيه مورد بحث بار ديگر اين حكم اسلامى را تاكيد مى كند و به مسلمانان هشدار مى دهد كه: «در قرآن به شما قبلًا دستور داده شده كه هنگامى كه بشنويد افرادى نسبت به آيات قرآن كفر مى ورزند و استهزا مى كنند، با آنها ننشينيد تا از اين كارها صرفنظر كرده، به مسائل ديگرى بپردازند(وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِ)».

سپس، نتيجه اين كار را چنين بيان مى كند كه«اگر شما در اينگونه مجالس شركت كرديد همانند آنها خواهيد بود و سرنوشتتان سرنوشت آنهاست(إِنَّكُمْ إِذاً مِّثْلُهُمْ).»