چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥ - مجالس اهل نفاق

كه در اصل از«بشره» به معناى صورت گرفته شده، معناى وسيعى دارد، و هر گونه خبرى را كه در صورت انسان اثر بگذارد و آن را مسرور يا غم آلود كند، شامل مى شود.

و در آيه اخير اين دسته از منافقان چنين توصيف شدهاند: «آنها كافران را به جاى مؤمنان دوست خود انتخاب مى كنند(الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ)».

سپس مى گويد: هدف آنها از اين انتخاب چيست! «آيا به راستى مى خواهند آبرو و حيثيّتى از طريق اين دوستى براى خود كسب كنند(أَيَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ)!»

«در حالى كه تمام عزّتها مخصوص خداست(فَإِنَّ الْعِزَّةَ للَّهِ جَمِيعاً)!»

زيرا عزّت همواره از «علم» و «قدرت» سرچشمه مى گيرد و اينها كه قدرتشان ناچيز و عملشان نيز همانند قدرتشان ناچيز است، كارى از دستشان ساخته نيست كه بتوانند منشأ عزّتى باشند.

اين آيه به همه مسلمانان هشدار مى دهد كه عزّت خود را در همه شئون زندگى اعم از شئون اقتصادى و فرهنگى و سياسى و مانند آن، در دوستى با دشمنان اسلام نجويند، بلكه تكيهگاه خود را ذات پاك خداوندى قرار دهند كه سرچشمه همه عزّتهاست، و غير خدا از دشمنان اسلام نه عزّتى دارند كه به كسى ببخشند و نه اگر مى داشتند قابل اعتماد بودند، زيرا هر روز كه منافع آنها اقتضا كند فوراً صميمى ترين متّحدان خود را رها كرده و به سراغ كار خويش مى روند كه گويى هرگز با هم آشنايى نداشتند، چنانكه تاريخ معاصر شاهد بسيار گوياى اين واقعيّت است!

مجالس اهل نفاق

آيه ١٤٠ سوره نساء:

وَقَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِى الْكِتَابِ أَنْ إِذَا سَمِعْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِهَا وَيُسْتَهْزَأُ بِهَا فَلَا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِى حَدِيثٍ غَيْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِّثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جَامِعُ الْمُنَافِقِينَ وَالْكَافِرِينَ فِى جَهَنَّمَ جَمِيعاً