چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧ - نكات قابل توجّه در اين آيات

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَى تِجَارَةٍ تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ* تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُجَاهِدُونَ فِى سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ[١]

اى كسانى كه ايمان آوردهايد! آيا شما را به تجارتى راهنمايى كنم كه شما را از عذاب دردناك رهايى مى بخشد؟ به خدا و رسولش ايمان بياوريد و با اموال و جانهايتان در راه خدا جهاد كنيد!

و نمونه واضح گروه دوم، منافقانند كه قرآن در آيات فوق، پس از ذكر كارهاى مخرّب آنها كه در لباس اصلاح و عقل، انجام مى گيرد، مى گويد: (آنها كسانى هستند كه هدايت را با گمراهى مبادله كردند و اين تجارت نه براى آنها سودى داشت و نه مايه هدايت شد) اين گروه در موقعيتى قرار داشتند كه مى توانستند بهترين راهها را انتخاب كنند؛ آنها در كنار چشمه زلال وحى قرار داشتند؛ در محيطى مملوّ از صفا و صداقت و ايمان، امّا آنها به جاى اينكه از اين موقعيّت خاص كه در طول قرون و اعصار تنها نصيب گروه اندكى شده است بالاترين بهره را ببرند، هدايت را دادند و گمراهى را خريدند؛ هدايتى كه در درون فطرتشان بود؛ هدايتى كه در محيط وحى موج مى زد؛ همه اين امكانات را از دست دادند به گمان اينكه با اين كار مى توانند مسلمين را درهم بكوبند و روياهاى شومى را كه در مغز خود مى پروراندند تحقّق بخشند.

اين معاوضه و انتخاب غلط دو زيان بزرگ همراه داشت:

نخست اينكه، سرمايههاى مادّى و معنوى خويش را از دست دادند بىآنكه در مقابل آن سودى ببرند.

و ديگر اينكه، حتّى به نتيجه شوم مورد نظر خود نيز نرسيدند زيرا اسلام با سرعت پيشرفت كرد و به زودى صفحه جهان را فراگرفت و اين منافقان نيز رسوا شدند.

[١]. سوره صف، آيه ١٠ و ١١.