چهره منافقان در قرآن با استفاده از تفسير پر ارزش نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٨ - منافقان سنگدل
گروهى از (اين) اعراب باديهنشين، چيزى را كه (در راه خدا) انفاق مى كنند، غرامت محسوب مى دارند، و انتظار حوادث ناگوارى براى شما مى كشند؛ حوادث بد، سزاوار خودشان است؛ و خداوند شنوا و داناست!
وَمِنَ الْأَعْرَابِ مَن يُّؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَتَّخِذُ مَا يُنفِقُ قُرُبَاتٍ عِنْدَ اللَّهِ وَصَلَوَاتِ الرَّسُولِ أَلَا إِنَّهَا قُرْبَةٌ لَّهُمْ سَيُدْخِلُهُمُ اللَّهُ فِى رَحْمَتِهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
گروه (ديگرى) از عربهاى باديهنشين، ايمان به خدا و روز رستاخيز دارند؛ و آنچه را انفاق مى كنند مايه تقرّب به خدا، و دعاهاى پيامبر مى دانند؛ آگاه باشيد اينها مايه تقرّب آنها است! خداوند به زودى آنان را در رحمت خود وارد خواهد ساخت؛ به يقين خداوند آمرزنده و مهربان است!
در اين آيات سه گانه به تناسب بحث هايى كه درباره منافقان مدينه گذشت، پيرامون حال منافقان باديهنشين، و نشانهها و افكار آنها، و همچنين درباره مؤمنان مخلص و راستين باديه گفتگو شده است.
شايد به اين علّت كه به مسلمانان هشدار دهد چنين نپندارند كه منافقان تنها همان گروهى هستند كه در شهرند، بلكه منافقان باديهنشين از آنها خشنترند؛ و به گواهى تاريخ اسلام، مسلمانان بارها مورد هجوم اين گروه واقع شده بودند؛ مبادا پيروزىهاى پى در پى لشكر اسلام سبب شود كه آنها اين خطر را ناديده بگيرند!
به هرحال، در آيه نخست مى فرمايد: «اعراب باديهنشين (به حكم دورى از تعليم و تربيت و نشنيدن آيات الهى و سخنان پيامبر صلى الله عليه و آله) كفر و نفاقشان شديدتر است(الْأَعْرَابُ أَشَدُّ كُفْراً وَنِفَاقاً)».
«و (باز به همين دليل) به جهل و بى خبرى از حدود، فرمانها و احكامى كه خدا بر پيامبرش نازل كرده است، سزاوارترند(وَأَجْدَرُ أَلَّا يَعْلَمُوا حُدُودَ مَا أَنزَلَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ)».
«اعراب» از كلماتى است كه معناى جمعى دارد، امّا مفردى براى آن از نظر لغت