گفته‌اند اگر كفش را از پا درآورد و پا را بشويد، طهارتش باقى است و اگر بدون شستن پا، نماز بخواند بايد پا را بشويد و نمازى را كه خوانده اعاده كند. مالك و اصحابش و شافعى و ابوحنيفه از جمله قائلان به اين قول هستند. ابو حنيفه ادامه مى‌دهد كه گروهى ديگر گفته‌اند: اگر كفش را در آورد طهارتش باقى است و شستن پا لازم نيست و اين طهارت مادامى كه حدثى كه مبطل وضو است از او سر نزند باقى مى‌ماند. داود و ابن ابى ليلى از جمله قائلان به اين قولند. حسن بن حى گفته است اگر فرد وضو گيرنده، كفش‌هايش را از پا در آورد، طهارتش باطل مى‌شود. (٤٤)

اختلافات مذكور در فروع مسأله مورد بحث، مبتنى بر اين است كه قائل شويم مسح بر كفش در حال اختيار، جايز است، اما چون اصل مبنا باطل است، بحث در اين فروع، امرى لغو است و فايده‌اى ندارد اگر چه قائلان به جواز مسح، سخن در فروع اين مسأله را به درازا كشانده‌اند .

(٤٤) بداية المجتهد، ج١،ص١٨ ـ ٢٣ (با تلخيص).