از شاگردان و راويان از وى نيز مى‌توان از نجم الدين سيد محمد بن ابى القاسم بن زهره حلبى ،مؤلف كتاب «الاربعين» و جمال الدين ابوالحسن على بن شعره حلى جامعانى نام برد. (٨) ابن ادريس حلى نيز آن گونه كه خودش در پايان رساله «مختصر في المضايقة» (٩) گفته، روايات اين رساله را از سه طريق از جمله طريق ابن شهر آشوب از جدش، ابن كياكى از شيخ طوسى نقل كرده است. افزون بر اين، آغا بزرگ طهرانى در كتاب «مصنفي الرجال»، ابن شهر آشوب را از مشايخ ابن ادريس شمرده است. (١٠) محقق حلى نيز به يك واسطه از وى روايت كرده است . (١١)

گر چه، ابن شهر آشوب كتاب شناخته شده مستقلى در فقه و اصول ندارد، اما در اين دو رشته داراى دانش وسيعى بوده است، چنان كه اغلب شاگردانش وى را «فقيه» خوانده‌اند. (١٢) ابن شهر آشوب، افزون بر كتاب متشابه القرآن و مختلفه، آثار علمى ديگرى در مباحث قرآنى و غير آن تأليف كرده كه خود در اين كتاب (١٣) و نيز در معالم العلماء (١٤) از آنها ياد كرده است؛ مانند «البرهان في اسباب نزول القرآن»، «خلاصة الحدود»، و «مناقب آل أبي طالب». البته ظاهراً تنها اثر فقهى

(٧) ريحانة الادب، ج٨، ص٥٨.
(٨) مقدمه سيد محمد بحر العلوم بر معالم العلماء، ص٦.
(٩) الذريعه، ج٢٠، ص١٧٥.
(١٠) مصنفى الرجال، ص ٤١٥.
(١١) ريحانة الادب، ج٨، ص٥٩.
(١٢) دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ج٤، ص٩١.
(١٣) متشابه القرآن، ج٢، ص١٩٤، ١٤١ و ج١ و ٢.
(١٤) معالم العلماء، ص١٥٤.