عراق، شام و شايد نقاط ديگر سفر كرد و به كسب علوم و فنون گوناگون همت گماشت تا در علوم مختلف از قبيل ادبيات عرب، شعر، قرائت، تفسير، فقه، اصول و حديث به حد كمال رسيد. وى از مفاخر علماى شيعه در قرن ششم به شمار مى‌رود. (٣) ورود او به بغداد در ايام خلافت مقتفى خليفه عباسى بوده است. وى در اين شهر به وعظ و مناظره مى‌پرداخت و از همين رو، نزد خليفه منزلتى يافت. ابن شهر آشوب پس از مدتى اقامت در بغداد به موصل و سپس به حلب شتافت. (٤) عامه و خاصه از مقام علمى او به بزرگى ياد كرده‌اند. صفدى در الوافي بالوفيات مى‌نويسد: «ابن شهر آشوب در سن هشت سالگى اكثر قرآن را حفظ كرد»، او سپس وى را با اوصافى چون: «صدوق اللهجه، مليح المحاورة و كثير العلم و العبادة» ستوده است. (٥)

ميرزاى نورى در خاتمه مستدرك مى‌نويسد:«او عالمان بسيارى را درك كرد كه درست نمى‌توان همه آنها را شناخت و برشمرد». وى سپس بيست و هفت تن از آنها را به اجمال و تفصيل معرفى مى‌كند كه همگى از دانشمندان برجسته شيعه و سنى در نيمه اول سده ششم بوده‌اند. (٦) پدرش على و جدش شهر آشوب ، احمد بن ابى طالب طبرسى نويسنده الاحتجاج «م حدود ٥٨٠ هـ . ق»، فضل بن حسن طبرسى نويسنده مجمع البيان «م ٥٤٨ هـ . ق»، قطب الدين راوندى «م ٥٧٣ هـ . ق»، شيخ ابوالفتوح رازى مفسر معروف «م ٥٥٠ هـ . ق»، و زمخشرى نويسنده كشاف «م ٥٣٨ هـ . ق» از اساتيد شيعى و سنى وى بوده‌اند. او خود در دو كتاب «معالم

(٣) مفاخر اسلام، ج٣، ص٤٩٣ ـ ٤٩٤.
(٤) دائرة المعارف بزرگ اسلامى، ج٤، ص٩٠.
(٥) الوافى بالوفيات، ج٤، ص١١٨.
(٦) خاتمه مستدرك الوسائل، ج٣، ص٦٠.