در سند اين روايت مجاهد بن جبرمكى كه در سال ١٠٠ هجرى در زمان خلافت عمر بن عبدالعزيز به دنيا آمد، وجود دارد كه علاوه بر مقطوع بودن روايت، در مورد او گفته شده كه: مجاهد در رواياتش تدليس مى‌كرد؛ بنابراين احاديث معنعن او مفيد اتصال سند نيست. (٥٠)

روايت پنجم بيهقى مشتمل بر راويانى چون ابن عياش و شرحبيل بن مسلم است كه پيشتر در مورد آنها سخن گفتيم.

روايت ششم وى مشتمل بر شهر بن حوشب است.

روايت هفتم وى به نقل از حماد بن سلمه از قتاده است و اين سند يا مقطوع است و يا به قرينه روايت قبلى، به واسطه شهر بن حوشب متصل است.

روايت هشتم مشتمل بر اسماعيل بن مسلم است و اين فرد بين دو نفر مردّد است، يكى اسماعيل بن مسلم عبدى(ابو محمد بصرى) و ديگرى اسماعيل بن مسلم مكى(ابو اسحاق بصرى) كه جمال الدين مزّى او را ضعيف دانسته و چنين گفته است: «عمروبن على گفت: يحيى و عبدالرحمن از اسماعيل مكى روايت نمى‌كردند».

ابو طالب گفته است: «به گفته احمد بن حنبل، احاديث اسماعيل بن مسلم مكى نادرست است».

عباس دورى از يحيى بن معين چنين نقل كرده است: «اسماعيل بن مسلم مكى قابل اعتنا نيست».

عثمان بن سعيد دارمى و ابو يعلى موصلى نيز اين سخن را از يحيى نقل كرده‌اند.

(٤٩) تهذيب الكمال، ج١١، ص ١٩٦.
(٥٠) تهذيب التهذيب، ج١٠، ص٤٠، شماره ٦٨.