همين روايت از رسول خدا(ص) نشنيده است (٥٥) ـ و يا فردى ديگر ـ مثل ابى امامه باهلى ـ آن را نشنيده باشد؟ اين نحوه نقل روايت موجب اطمينان به وجود اشكال سندى و دلالى در آن است .

٣. بر فرض كه اين حديث قابل استناد باشد، نمى‌تواند با روايات متواترى كه از امامان اهل بيت(ع) مبنى بر جواز وصيت كردن براى وارث نقل شده، برابرى كند. محمد بن مسلم، يكى از فقهاى قرن دوم هجرى و از شاگردان امام باقر(ع) مى‌گويد:

سألت أبا جعفر عن الوصية للوارث، فقال: تجوز. ثمّ تلا هذه الآية: إن ترك خيراً الوصيةُ للوالدينِ والاقربينَ»؛ (٥٦)

از امام باقر(ع) در مورد وصيت كردن براى وارث سؤال كردم، در پاسخ فرمود: جايز است. آن گاه اين آيه را تلاوت كرد: «اگر فردى كه مرگش فرا رسيده، داراى متاع دنياست، براى پدر و مادر و خويشان وصيت كند».

ابوبصير مرادى، شيخ شيعيان، در عصر امام صادق(ع) مى‌گويد: از امام صادق(ع) در مورد وصيت كردن براى وارث سؤال كردم، فرمود: جايز است. (٥٧)

٤. تعارض بين كتاب و سنت فرع بر اين است كه نتوان بين آنها جمع دلالى كرد؛ زيرا بسيار محتمل است كه رسول خدا(ص) قيدى در كلامش آورده باشد، اما راوى يا آن را نشنيده و يا از نقل آن غفلت ورزيده و يا نقل كرده، ولى به دست ما نرسيده است و آن قيد ـ مثلاً ـ اين باشد كه: وصيت كردن براى وارث در صورتى كه بيشتر از يك سوم مال باشد، صحيح نيست. همچنان كه اين حديث، از طرق شيعه

(٥٥) الاصابة، ج٢، ص ٥٢٧؛ تهذيب الكمال، ج٢١، ص ٥٩٩؛ الثقات، ج٣، ص ٢٧١.
(٥٦)وسائل الشيعه، ج١٣، باب ١٥ از ابواب احكام الوصايا، ح٢. در اين باب ١٣ حديث وجود دارد كه تصريح بر صحت وصيت براى وارث دارند.
(٥٧) همان، ح٣.