مستحب، هميشه امرى «وجودى» است، نه عدمى و تعبير رساله نهى از كارى است، نه امر استحبابى به كارى. از اين رو، بايد چنين تعبير شود: «مستحب است در حال ايستادن پاها را مساوى يكديگر بگذارد» ؛ همچنان كه تعبير العروة الوثقى اين است: «أن يصفّ قدميه مستقبلاً بهما متحاذتين».

بررسى علمى رساله‌ها از اين نظر نيز نيازمند مقاله‌اى مبسوط و مستقل است.

نكته ٧٧

برخى از مسائل رساله‌هاى فارسى عمومى چندان محل ابتلا نيست، يا براى برخى بد آموزى دارد، يا بايد با مقدمه‌اى در قبح شديد و عذاب اليم برخى معاصى همراه باشد. جاى اين گونه مسائل، رساله‌هاى تخصصى ويژه فضلا و علماست، نه رساله‌هاى عمومى.

اينك نمونه‌اى از اين قبيل مسائل كه در رساله‌هاى بسيارى آمده است:

مسئله ٢٣٩٤: اگر انسان پيش از آنكه دختر عمه يا دختر خاله خود را بگيرد، با مادر آنان زنا كند، ديگر نمى‌تواند با آنان ازدواج نمايد.

مسئله ٢٣٩٥: اگر با دختر عمه يا دختر خاله خود ازدواج نمايد و پيش از آنكه با آنان نزديكى كند، با مادرشان زنا نمايد، عقد آنان اشكال ندارد.

مسئله ٢٥٣٦: اگر با زن نامحرمى به گمان اين كه عيال خود اوست نزديكى كند، چه زن بداند كه او شوهرش نيست يا گمان كند شوهرش مى‌باشد، بايد عدّه نگه دارد.

مسئله ٢٥٣٧: اگر با زنى كه مى‌داند عيالش نيست، زنا كند، چنانچه زن