عتبة بن عبداللّه‌ مروزى از عبداللّه‌ بن مبارك از اسماعيل بن ابى خالد از قتاده از عمروبن خارجه نقل كرده كه رسول خدا(ص) فرمود: انّ اللّه‌ ـ عزاسمه ـ قد اعطى كلّ ذي حق حقّه و لاوصية لوارث. (٣٣) سلسله سند سه حديث اخير به عمروبن خارجه منتهى مى‌شود كه بزار در باره او گفته است: جز اين حديث، حديثى ديگر از او كه از پيامبر(ص) نقل كرده باشد، سراغ نداريم.

در سند حديث ششم نيز قتادة بن دعامة بن قتادة، ابوالخطاب بصرى(٦١ ـ ١١٧ هـ) وجود دارد كه حنظلة بن ابى سفيان در باره‌اش گفته است: مى‌ديدم كه هرگاه قتاده نزد طاووس مى‌آمد تا سؤالى از او كند، طاووس فرار مى‌كرد. قتاده به قدرى بودن متهم بود».

على بن مدينى مى‌گويد:

به يحيى بن سعيد گفتم: عبدالرحمن مى‌گويد: كسى را كه در رأس بدعتى است و مردم را به آن مى‌خواند، رها كن. گفت: با قتاده چه كار مى‌كنى...؟ سپس يحيى گفت: اگر اين قبيل راويان رها شوند، بايستى راويان بسيارى رها شوند.

حاكم در علوم الحديث گفته است: «قتاده به جز انس از صحابه روايتى نشنيده است. ابو داود گفته است: «قتاده از سى نفر روايت كرده كه خود از آنها نشنيده است». (٣٤)

روايت هفتم:ابن ماجه در سننش آورده است:

ابوبكر بن ابى شيبه از يزيدبن هارون از سعيد بن ابى عروبه از قتاده از شهربن حوشب از عبدالرحمن بن غنم از عمروبن خارجه نقل كرده است:

(٣٣) سنن نسايى، ج٦، ص٢٠٧، كتاب الوصايا، باب «ابطال الوصية لوارث».
(٣٤) تهذيب التهذيب، ج٨، ص٣١٩؛ تهذيب الكمال، ج٢٣، ص٥٠٩.