عمربن يزيد از مسمع بن عبدالملك از امام صادق(ع) روايت كرده است كه فرمود: اى ابو سيّار، تمام زمين براى ماست، پس هر آنچه را كه خداوند از زمين خارج كند نيز براى ماست.

دلالت اين حديث نيز مانند صحيحه كابلى است.

حاصل سخن آنكه : ادلّه معتبر متعددى دلالت مى‌كنند بر اينكه زمين و آنچه روى آن است، در اختيار ولايى امام معصوم(ع) است و همان طور كه بيان شد، اين اختيار ولايى امام هيچ منافاتى با تملّك مردم و استفاده از زمين نخواهد داشت. آيات فراوانى از قرآن كريم دلالت دارند كه خداوند اراده كرده است كه انسان اگر چه كافر باشد، از زمين و نعمت‌هاى آن بهره‌مند شود؛ مانند:

{مَن كان يُريد حرثَ الآخرةِ نزد له في حرثِهِ و مَن كان يُريد حرث الدنيا نؤته منها و ماله في الآخرة من نصيبٍ } ؛ (١٨)

«هركس حاصل كشت آخرت را بخواهد، ما بر آنچه كاشته است، مى‌افزاييم و هركس فقط حاصل كشت دنيا را بخواهد، او را هم از آن نصيبى مى‌دهيم؛ ولى در آخرت نصيبى نخواهد داشت».

{فَلينظر الانسان إلى طعامه. أنّا صببنا الماء صبّاً. ثُمّ شققنا الأرض شقّاً فأنبتنا فيها حبّاً و عنباً و قضباً و زيتوناً و نخلاً و حدائق غُلباً و فاكهةً و أبّاً متاعاً لكم و لأنعامكم } ؛ (١٩)

«انسان بايد به غذاى خود بنگرد، ما آب باران را فروريختيم، آن گاه خاك زمين را شكافتيم، سپس حبوبات را رويانديم، و باغ انگور و نباتاتى را كه هر چه بدروند، باز برويد، و درخت زيتون و نخل را رويانديم و باغ هايى پر از درختان انبوه و انواع ميوه‌ها و علفها و مراتع را رويانديم تا شما انسانها و حيوانات شما از آنها بهره‌مندشوند.»

(١٨) شورى، آيه ٢٠.
(١٩) عبس، آيه ٢٤ ـ ٣٢ .